๗. คามณิจันทชาดก

นายํ ฆรานํ กุสโล โลโล อยํ วลีมุโข กตํ กตํ โข ปทูเสยฺย เอวํธมฺมมิทํ กุลํ ฯ

สัตว์ตัวนี้ ไม่ฉลาดที่จะทำเรือน มีปกติหลุกหลิก หนังที่หน้าย่น พึง ประทุษร้ายของที่เขาทำไว้แล้ว ตระกูลสัตว์นี้ มีอย่างนั้นเป็นธรรมดา.

นยิทํ จิตฺตวโต โลมํ นายํ อสฺสาสิโก มิโค สตฺถํ เม ชนสนฺเธน นายํ กิญฺจิ วิชานติ ฯ

ขนอย่างนี้ ไม่ใช่ขนของสัตว์ที่มีความคิดฉลาด ลิงตัวนี้จะทำให้ผู้อื่น ยินดีไม่ได้ พระราชบิดาของเราทรงพระนามว่า ชนสันธนะ ได้ตรัส สอนไว้ว่า ธรรมดาลิงย่อมไม่รู้จักเหตุอันใดอันหนึ่ง.

น มาตรํ ปิตรํ วา ภาตรํ ภคินึ สกํ ภเรยฺย ตาทิโส โปโส สิฏฺฐํ ทสรเถน เมติ ฯ คามณิจนฺทชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------

สัตว์เช่นนั้น จะพึงเลี้ยงดูมารดาบิดา หรือพี่ชายพี่สาวของตนไม่ได้เลย คำสอนนี้ พระราชบิดาของเราได้ทรงสั่งสอนไว้อย่างนี้. จบ คามณิจันทชาดกที่ ๗.