๖. กักการุชาดก เล่ม ๒๗

กาเยน โย นาวหเร วาจาย น มุสา ภเณ

ยโส ลทฺธา น มชฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด ไม่ลักสิ่งของด้วยกาย ไม่พูดเท็จด้วยวาจา ได้รับยศแล้วไม่พึงมัวเมา ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

ธมฺเมน วิตฺตเมเสยฺย น นิกตฺยา ธนํ หเร

โภเค ลทฺธา น มชฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด แสวงหาทรัพย์มาได้โดยชอบธรรม ไม่ล่อลวงเอาทรัพย์เขามา ได้โภคทรัพย์แล้วก็ไม่มัวเมา ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

ยสฺส จิตฺตํ อหาลิทฺทํ สทฺธา จ อวิราคินี

เอโก สาทุํ น ภุญฺเชยฺย สเว กกฺการุมรหติ ฯ

ผู้ใด มีจิตไม่จืดจางเร็ว และมีศรัทธาไม่คลายง่ายๆ ไม่บริโภคของดีๆแต่ผู้เดียว ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

สมฺมุขา วา ติโรกฺขา ๔ วา โย สนฺเต น ปริภาสติ

ยถาวาที ตถาการี สเว กกฺการุมรหตีติ ฯ

กกฺการุชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

๑ ม. โคธราชชาตกํ ฯ ๒ ม. ปหูตํ ฯ ๓ ม. กิตฺเตสิ ฯ ๔ ยุ. ปโรกฺขา วา ฯ

ผู้ใด ไม่บริภาษสัตบุรุษ ทั้งต่อหน้า หรือลับหลัง พูดอย่างใด ทำอย่างนั้น ผู้นั้นแล ย่อมควรจะประดับดอกฟักทิพย์.

จบ กักการุชาดกที่ ๖.