๙. สุวรรณมิคชาดก เล่ม ๒๗

วิกฺกม เร มหามิค ๒ วิกฺกม เร หรีปท ๓

ฉินฺท วรตฺติกํ ๔ ปาสํ นาหํ เอกา วเน รเม ฯ

ข้าแต่เนื้อผู้มีกำลังมาก ท่านจงพยายามดึงบ่วงออก ข้าแต่ท่านผู้มีเท้าดุจทองคำ ท่านจงพยายามดึงบ่วงที่ติดแน่นให้ขาดเถิด ฉันผู้เดียวจะไม่พึงยินดีอยู่ในป่า.

วิกฺกมามิ น ปาเรมิ ภูมึ สุมฺภามิ เวคสา

ทโฬฺห วรตฺติโก ๕ ปาโส ปาทํ เม ปริกนฺตติ ฯ

ฉันพยายามดึงอยู่ แต่ไม่สามารถจะทำบ่วงให้ขาดได้ ฉันเอาเท้าตะกุยแผ่นดินด้วยกำลังแรง บ่วงติดแน่นเหลือเกิน จึงครูดเอาเท้าของฉันเข้า.

อตฺถรสฺสุ ปลาสานิ อสึ นิพฺพาห ลุทฺทก

ปฐมํ มํ วธิตฺวาน หน ปจฺฉา มหามิคํ ฯ

ข้าแต่นายพราน ท่านจงปูใบไม้ลง จงชักดาบออก จงฆ่าฉันเสียก่อนแล้วจึงฆ่าพญาเนื้อต่อภายหลัง.

น เม สุตํ วา ทิฏฺฐํ วา ภาสนฺตึ มานุสึ มิคึ

ตฺวญฺจ ภทฺเท สุขี โหหิ เอโส จาปิ มหามิโค ฯ

เราไม่เคยได้ยินได้ฟัง หรือได้เห็นเนื้อที่พูดภาษามนุษย์ได้ แนะนางผู้มีหน้าอันเจริญ ตัวท่าน และพญาเนื้อนี้จงเป็นสุขเถิด.

เอวํ ลุทฺทก นนฺทสฺสุ สห สพฺเพหิ ญาติภิ

ยถาหมชฺช นนฺทามิ มุตฺตํ ทิสฺวา มหามิคนฺติ ฯ

สุวณฺณมิคชาตกํ นวมํ ฯ

๑ ม. เฉเทหิ ฯ ๒ ม. หริปาท ฯ ๓ ม. มหามิค ฯ ๔ ม. วารตฺติกํ ฯ

๕ ม. วารตฺติโก ฯ

ข้าแต่นายพราน วันนี้ ฉันเห็นพญาเนื้อหลุดพ้นมาได้แล้ว ย่อมชื่นชมยินดี ฉันใด ขอให้ท่านพร้อมด้วยญาติทั้งมวลของท่าน จงชื่นชม ยินดีฉันนั้น.

จบ สุวรรณมิคชาดกที่ ๙.