๔. มกสชาดก เล่ม ๒๗

เสยฺโย อมิตฺโต มติยา อุเปโต

น เตฺวว มิตฺโต มติวิปฺปหีโน

มกสํ วธิสฺสนฺติ หิ เอลมูโค

ปุตฺโต ปิตุ อพฺภิทา อุตฺตมงฺคนฺติ ฯ

มกสชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

ศัตรูผู้ประกอบด้วยปัญญายังดีกว่า มิตรผู้ไม่มีปัญญาจะดีอะไร เหมือนบุตรของช่างไม้ผู้โง่เขลา คิดว่าจะตียุง ได้ตีศีรษะของบิดาแตกสองเสี่ยงฉะนั้น.

จบ มกสชาดกที่ ๔.