๑. ภัทรฆฏเภทกชาดก เล่ม ๒๗

สพฺพกามททํ กุมฺภํ กูฏํ ลทฺธาน ธุตฺตโก

ยาว นํ อนุปาเลติ ตาว โส สุขเมธติ ฯ

นักเลงได้หม้อสารพัดนึกอันเป็นยอดทรัพย์ใบหนึ่ง ยังรักษาหม้อนั้นไว้ได้ตราบใด เขาก็จะได้รับความสุขอยู่ตราบนั้น.

ยทา มตฺโต จ ทิตฺโต จ ปมาทา กุมฺภมพฺภิทา

ตโต ๒ นคฺโค จ โปตฺโถ จ ปจฺฉา พาโล วิหญฺญติ ฯ

เมื่อใด เขาประมาท และเย่อหยิ่ง ได้ทำลายหม้อให้แตก เพราะความประมาท เมื่อนั้น ก็เป็นคนเปลือย และนุ่งผ้าเก่า เป็นคนโง่เขลา ย่อมเดือดร้อนในภายหลัง.

เอวเมว [๓] ธนํ ลทฺธา ปมตฺโต ๔ ปริภุญฺชติ

ปจฺฉา ตปติ ทุมฺเมโธ กูฏํ ภิตฺวาว ๑ ธุตฺตโกติ ฯ

ภทฺรฆฏเภทกชาตกํ ปฐมํ ฯ

๑ ม. สุราฆฏชาตกํ ฯ ๒ ม. ตทา ฯ ๓ ม. โย ฯ ๔ สี. อมตฺตา ฯ ยุ. อมตฺโต ฯ

คนผู้ประมาทโง่เขลา ได้ทรัพย์มาแล้วย่อมใช้สอย จะต้องเดือดร้อนในภายหลัง เหมือนนักเลงทุบหม้อยอดทรัพย์เสีย ฉะนั้น.

จบ ภัทรฆฏเภทกชาดกที่ ๑.