๙. สตปัตตชาดก เล่ม ๒๗

ยถา มาณวโก ปนฺเถ สิคาลึ วนโคจรึ

อตฺถกามํ ปเวเทนฺติ อนตฺถกามาติ มญฺญติ

อนตฺถกามํ สตปตฺตํ อตฺถกาโมติ มญฺญติ ฯ

มาณพสำคัญนางสุนัขจิ้งจอกในหนทาง ซึ่งเที่ยวอยู่ในป่า ผู้ปรารถนาประโยชน์ และบอกให้รู้ด้วยอาการอย่างนั้นว่า เป็นผู้ปรารถนาความฉิบหาย มาสำคัญนกกระไนผู้ปรารถนาความฉิบหายว่า เป็นผู้ปรารถนาประโยชน์ ฉันใด.

เอวเมว อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล โหติ ตาทิโส

หิเตภิ วจนํ วุตฺโต ปฏิคฺคณฺหติ วามโต ฯ

๑ ม. อาชีวิกา ฯ ๒ ม. มหึสราชชาตกํ ฯ ๓ สี. ยุ. กมตฺถ ... ฯ ๔ ส. ยุ. ทูภิโน ฯ

๕ สี. สพฺพกามททสฺเสว ฯ ๖ สี. ม. นิหนาเหตํ ฯ ๗ สี. ม. ปกุชฺเฌยฺยุํ ฯ

๘ ม. อญฺเญเปวํ ฯ

บุคคลบางคนในโลกนี้ย่อมเป็นเช่นนั้น เมื่อชนทั้งหลายผู้ปรารถนาประโยชน์จึงกล่าวสอน ย่อมกลับถือเอาโดยไม่เคารพ ฉันนั้น.

เย จ โข นํ ปสํสนฺติ ภยา อุกฺกํสยนฺติ วา

ตญฺหิ โส มญฺญเต มิตฺตํ สตปตฺตํว มาณโวติ ฯ

สตปตฺตชาตกํ นวมํ ฯ

อนึ่ง ชนเหล่าใด สรรเสริญบุคคลนั้นก็ดี ยกย่องบุคคลนั้นเพราะกลัวก็ดี ก็สำคัญชนเหล่านั้นว่า เป็นมิตร เหมือนมาณพสำคัญผิดนกกระไนว่า เป็นมิตร ฉะนั้น.

จบ สตปัตตชาดกที่ ๙.