๑. อสัมปทานชาดก เล่ม ๒๗

อสมฺปทาเนนิตรีตรสฺส

พาลสฺส มิตฺตานิ กลี ภวนฺติ

ตสฺมา หรามิ ภุสมฑฺฒมานํ

มา เม มิตฺติ ภิชฺชิตฺถ ๒ สสฺสตายนฺติ ฯ

อสมฺปทานชาตกํ ปฐมํ ฯ

๑ ม. สริกฺขวคฺโค ฯ ๒ ม. ชียิตฺถ ฯ

ความไมตรีของผู้ใดผู้หนึ่งซึ่งเป็นคนพาล ย่อมเป็นโทษแตกร้าวจากกันเพราะไม่รับของไว้ เพราะฉะนั้น เราจึงรับเอาข้าวลีบกึ่ง มานะไว้ด้วยมาคิดว่า ความไมตรีของเราอย่าได้แตกร้าวเสียเลย ขอให้ไมตรีของเรานี้ ดำรงยั่งยืนต่อไปเถิด.

จบ อสัมปทานชาดกที่ ๑.