๘. วิฆาสาทชาดก เล่ม ๒๗

สุสุขํ วต ชีวนฺติ เย ชนา วิฆาสาทิโน

ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปาสํสา สมฺปราเย จ สุคฺคติ ๑ ฯ

๑ ม. สิงฺฆปุปฺผชาตกํ ฯ สี. ยุ. ภิสปุปฺผชาตกํ ฯ ๒ ยุ. ยเมกํ ฯ ๓ ม.

ธาติเจลํว ฯ ๔ สี. วณฺณเว ฯ ๕ ม. วาลคฺคมตฺตํ ปาปสฺส ฯ

๖ ม. ภตกามฺหเส ฯ สี. ยุ. ภตกมฺหเส ฯ

ชนเหล่าใด บริโภคอาหารที่เป็นเดน ชนเหล่านั้น ย่อมเป็นอยู่สบายดีหนอ เป็นผู้ได้รับความสรรเสริญในปัจจุบัน และมีสุคติในโลกหน้า.

สุกสฺส ๒ ภาสมานสฺส น นิสาเมถ ปณฺฑิตา

อิทํ สุณาถ โสทริยา อเมฺหวายํ ปสํสติ ฯ

เมื่อนกแขกเต้าพูดอยู่ ท่านทั้งหลายผู้เป็นบัณฑิต ไม่ได้ฟังท่านทั้งหลายผู้ร่วมอุทรกันมา จงฟังคำของนกนั้น นกแขกเต้าตัวนี้กำลังสรรเสริญพวกเราอยู่เป็นแน่.

นาหํ ตุเมฺห ปสํสามิ กุณปาทา สุณาถ เม

อุจฺฉิฏฺฐโภชิโน ตุเมฺห น ตุเมฺห วิฆาสาทิโน

ข้าพเจ้าไม่ได้สรรเสริญท่านทั้งหลาย ดูกรท่านทั้งหลาย ผู้กินซากศพท่านทั้งหลายจงฟังข้าพเจ้า ท่านทั้งหลายกินของเดนทิ้ง ไม่ใช่ผู้กินเดนเหลือ.

สตฺตวสฺสา ปพฺพชิตา มชฺฌรญฺเญ สิขณฺฑิโน

วิฆาเสเนว ยาเปนฺตา มยํ เจ โภโต คารยฺหา

เก นุ โภโต ปสํสิยา ฯ

เราออกบวช กระหมวดมวยผม เลี้ยงชีพด้วยของเป็นเดนเหลืออยู่กลางป่า ตลอด ๗ ปี ผิว่า ท่านผู้เจริญ พึงติเตียนเราทั้งหลาย ก็ใครเล่าที่ท่านผู้เจริญจะพึงสรรเสริญ?

ตุเมฺห สีหานํ พฺยคฺฆานํ วาฬานญฺจาวสิฏฺฐกํ

อุจฺฉิฏฺเฐเนว ยาเปนฺตา มญฺญิโวฺห วิฆาสาทิโน ฯ

ท่านทั้งหลายเลี้ยงชีพด้วยของเป็นเดนทิ้ง ของราชสีห์ เสือและเนื้อทั้งหลาย ยังสำคัญว่า เป็นผู้กินเดนเหลือ.

เย พฺราหฺมณสฺส สมณสฺส อญฺญสฺส จ วณิพฺพิโน ๓

ทตฺวาวเสสํ ๔ ภุญฺชนฺติ เต ชนา วิฆาสาทิโนติ ฯ

วิฆาสาทชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

ชนเหล่าใด บริโภคอาหารซึ่งเหลือจากที่เขาให้แก่สมณะ พราหมณ์ และวณิพกอื่น ชนเหล่านั้นชื่อว่า เป็นคนกินเดนเหลือ.

จบ วิฆาสาทชาดกที่ ๘.