พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · ปทุมวรรค
๔. มหาปนาทชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๙๑–๓๙๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในปทุมวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๔ มหาปนาทชาตกํ
๔. มหาปนาทชาดก
ว่าด้วยปราสาทของพระเจ้ามหาปนาท
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต ปทุมวรรค มหาปนาทชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ปนาโท นาม โส ราชา ยสฺส ยูโป สุวณฺณิโย ๑
ติริยํ โสฬสุพฺเพโธ อุจฺจมาหุ ๒ สหสฺสธา ฯ
พระเจ้ามหาปนาทนั้น มีปราสาทล้วนแล้วไปด้วยทอง กว้าง ๑๖ ชั่วธนูตกสูง ๑ พันชั่วธนู.
สหสฺสกณฺโฑ สตเคณฺฑุ ธชาลุ หริตามโย
อนจฺจุํ ตตฺถ คนฺธพฺพา ฉ สหสฺสานิ สตฺตธา ฯ
และปราสาทนั้นมีพื้น ๗ ชั้น ประกอบไปด้วยธง แล้วไปด้วยแก้วมีสีเขียว มีนางฟ้อน ๖ พัน แบ่งออกเป็น ๗ พวก ฟ้อนรำอยู่ในปราสาทนั้น.
เอวเมตํ ตทา อาสิ ยถา ภาสสิ ภทฺทชิ
สกฺโก อหํ ตทา อาสึ เวยฺยาวจฺจกโร ตวาติ ฯ
มหาปนาทชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
ดูกรภัททชิ ท่านกล่าวถึงปราสาทนั้นมีแล้วในกาลนั้น ในครั้งนั้น เราเป็นท้าวสักกะผู้รับใช้การงานของท่าน.
จบ มหาปนาทชาดกที่ ๔.
จบ ๔. มหาปนาทชาดก