๗. สัตติคุมพชาดก เล่ม ๒๗

มิคลุทฺโท มหาราชา ปญฺจาลานํ รเถสโก

นิกฺขนฺโต สห เสนาย โอคโณ วนมาคมา ฯ

ตตฺถทฺทส ๑ อรญฺญสฺมึ ตกฺกรานํ กุฏึ กตํ

ตสฺมา ๒ กุฏิยา นิกฺขมฺม สุโว ลุทฺทานิ ภาสติ ฯ

สมฺปนฺนวาหโน โปโส ยุวา สมฺมฏฺฐกุณฺฑลี ๓

โสภติ โลหิตุณฺหีโส ทิวา สุริโยว ภาสติ ฯ

มชฺฌนฺติเก สมฺปติเก สุตฺโต ราชา สสารถิ

หนฺทสฺสาภรณํ สพฺพํ คณฺหาม สหสา ๔ มยํ ฯ

นิสฺสิเวปิ ๕ รโหทานิ สุตฺโต ราชา สสารถิ

อาทาย วตฺถํ มณิกุณฺฑลญฺจ

หนฺตฺวาน สาขาหิ อวตฺถราม ฯ

พระมหาราชาผู้เป็นจอมแห่งชนชาวปัญจาลรัฐ เป็นดุจพรานเนื้อ เสด็จออกมาสู่ป่าพร้อมด้วยเสนา พลัดจากหมู่เสนาไป. ท้าวเธอได้ทอดพระเนตรเห็นหมู่บ้านที่เขาทำไว้ เป็นที่อยู่อาศัยของโจรทั้งหลายในป่านั้นสุวโปดกออกจากหมู่บ้านนั้นแล้ว กลับมาพูดคำหยาบคายกับพ่อครัวว่า มีบุรุษหนุ่มน้อย มีรถม้าเป็นพาหนะ มีกุลฑลเกลี้ยงเกลาดี มีกรอบหน้าแดงงดงามเหมือนพระอาทิตย์ส่องแสงสว่างในกลางวัน ฉะนั้น. เมื่อถึงเวลาเที่ยงวัน พระราชากำลังบรรทมหลับพร้อมกับนายสารถี เอาซิพวกเราจงรีบไปชิงเอาทรัพย์ทั้งหมด ของท้าวเธอเสีย. เวลานี้ก็เงียบสงัดดุจกลางคืน พระราชากำลังบรรทมหลับพร้อมกับนายสารถี พวกเราจงไปแย่งเอาผ้าและกุลฑลแก้วมณี แล้วฆ่าเสียเอากิ่งไม่ปิดไว้.

กินฺนุ อุมฺมตฺตรูโปว สตฺติคุมฺพ ปภาสสิ

ทุราสทา หิ ราชาโน อคฺคิ ปชฺชลิโต ยถา ฯ

ดูกรสุวโปดกสัตติคุมพะ เจ้าเป็นบ้าไปกระมังจึงได้พูดอย่างนั้น เพราะว่า พระราชาทั้งหลายถึงจะเสด็จมาแต่ไกล ก็ย่อมทรงเดชานุภาพเหมือนดังไฟสว่างไสว ฉะนั้น.

อถ ตฺวํ ปติโกลุมฺพ มตฺโต ถุลฺลานิ คชฺชสิ

มาตริ มยฺห นคฺคาย กึ นุ ตฺวํ วิชิคุจฺฉเส ฯ

ดูกรนายปติโกลุมพะ ท่านเมาแล้วย่อมเก่งกาจมากมิใช่หรือ เมื่อมารดาของเราเปลือยกาย ไฉนท่านจึงเกลียดเล่าหนอ?

อุฏฺเฐหิ สมฺม ตรมาโน รถํ โยเชหิ สารถิ

สกุโณ เม น รุจฺจติ อญฺญํ คจฺฉาม อสฺสมํ ฯ

ดูกรสารถีผู้เพื่อนยาก จงรีบลุกขึ้นเทียมรถ เราไม่ชอบใจนก เราจงไปอาศรมอื่นกันเถิด.

ยุตฺโต รโถ มหาราช ยุตฺโต จ พลวาหโน

อธิติฏฺฐ มหาราช อญฺญํ คจฺฉาม อสฺสมํ ฯ

๑ ม. ตตฺถทฺทสา ฯ ๒ ม. ตสฺสา ฯ ๓ ม. - กุณฺฑโล ฯ ๔ ม. สาหสา ฯ

๕ ม. นิสีเถปิ ฯ

ข้าแต่พระมหาราชา ราชรถได้เทียมแล้ว และม้าราชพาหนะมีกำลังก็ได้จัดเทียมแล้ว เชิญพระองค์เสด็จขึ้นประทับเถิด จะได้เสด็จไปยังอาศรมอื่น พระเจ้าข้า.

โกนุเมว คตา สพฺเพ เย อสฺมึ ปริจารกา

เอส คจฺฉติ ปญฺจาโล มุตฺโต เตสํ อทสฺสนา ฯ

โกทณฺฑกานิ คณฺหถ สตฺติโย โตมรานิ จ

เอส คจฺฉติ ปญฺจาโล มา โว มุญฺจิตฺถ ชีวิตํ ฯ

พวกโจรในอาศรมนี้พากันไปเสียที่ไหนหมดเล่า พระเจ้าปัญจาลราชนั้นหลุดพ้นไปได้ เพราะพวกโจรเหล่านั้นไม่เห็น. ท่านทั้งหลายจงจับเกาทัณฑ์ หอก และโตมร พระเจ้าปัญจาลราช กำลังหนีไป ท่านทั้งหลายอย่าได้ปล่อยให้มีชีวิตอยู่ได้เลย.

อถาปโร ปฏินนฺทิตฺถ สุโว โลหิตตุณฺฑิโก ๑

สฺวาคตนฺเต มหาราช อโถ เต อทุราคตํ

อิสฺสโรสิ อนุปฺปตฺโต ยํ อิธตฺถิ ปเวทย ฯ

ติณฺฑุกานิ ปิยาลานิ มธุเก กาสุมาริโย

ผลานิ ขุทฺทกปฺปานิ ภุญฺช ราช วรํ วรํ ฯ

อิทํปิ ปานิยํ สีตํ อาภตํ คิริคพฺภรา

ตโต ปิว มหาราช สเจ ตฺวํ อภิกงฺขสิ ฯ

อรญฺญํ อุญฺฉาย คตา เย อสฺมึ ปริจารกา

สยํ อุฏฺฐาย คณฺหโวฺห หตฺถา เม นตฺถิ ทาตเว ฯ

ครั้งนั้น ปุบผกะสุวโปดกผู้มีจะงอยปากแดง ยินดีต้อนรับพระราชาว่าข้าแต่พระมหาราชา พระองค์เสด็จมาดีแล้ว อนึ่ง พระองค์มิได้เสด็จมาร้าย พระองค์ผู้ทรงอิสรภาพเสด็จมาถึงแล้วโดยลำดับ ของสิ่งใดมีอยู่ในอาศรมนี้ ขอพระองค์ทรงเลือกเสวยของสิ่งนั้น. ผลมะพลับ ผลมะหาดผลมะซาง ผลหมากเม่า อันเป็นผลไม้มีรสหวานเล็กน้อย ขอพระองค์จงเลือกเสวยแต่ที่ดีๆ ข้าแต่พระมหาราชา น้ำนี้เย็น นำมาแต่ซอกภูเขาขอเชิญพระองค์ทรงดื่มถ้าทรงปรารถนา. ฤาษีทั้งหลายในอาศรมนี้พากันไปป่าเพื่อแสวงหาผลาผล เชิญเสด็จลุกขึ้นไปทรงเลือกหยิบเอาเองเถิดเพราะข้าพระองค์ไม่มีมือที่จะทูลถวายได้.

ภทฺทโก วตายํ ปกฺขี ทิโช ปรมธมฺมิโก

อเถโส อิตโร ปกฺขี สุโว ลุทฺทานิ ภาสติ ฯ

เอตํ หนถ พนฺธถ มา โว มุญฺจิตฺถ ชีวิตํ

อิจฺเจวํ วิลปนฺตสฺส โสตฺถี ๒ ปตฺโตสฺมิ อสฺสมํ ฯ

นกแขกเต้าตัวนี้เจริญดีหนอ ประกอบด้วยคุณธรรมอย่างยิ่ง ส่วนนกแขกเต้าตัวโน้นพูดถ้อยคำหยาบคายว่า จงจับมัดพระราชานี้ฆ่าเสีย อย่าให้รอดชีวิตไปได้เลย เมื่อนกแขกเต้านั้นรำพันเพ้ออยู่อย่างนี้ เราได้มาถึงอาศรมนี้โดยสวัสดี.

ภาตโรสฺม มหาราช โสทริยา เอกมาตุกา

เอกรุกฺขสฺมิ สํวฑฺฒา นานาเขตฺตคตา อุโภ ฯ

สตฺติคุมฺโพ จ โจรานํ อหญฺจ อิสินํ อิธ

อสตํ โส สตํ อหํ เตน ธมฺเมน โน วินา ฯ

๑ ม. - ตุณฺฑโก ฯ ๒ ม. โสตฺถึ ฯ

ข้าแต่พระมหาราชา ข้าพระองค์ทั้งสองเป็นพี่น้องร่วมท้องมารดาเดียวกันได้เจริญเติบโตที่ต้นไม้เดียวกัน แต่ต่างพลัดกันไปอยู่คนละเขตแดน.

สัตติคุมพะเจริญอยู่ในสำนักของพวกโจร ส่วนข้าพระองค์เจริญอยู่ในสำนักของฤาษีในอาศรมนี้ สัตติคุมพะนั้นเข้าอยู่ในสำนักของอสัตบุรุษข้าพระองค์อยู่ในสำนักของสัตบุรุษ ฉะนั้น ข้าพระองค์ทั้งสองจึงต่างกันโดยธรรม.

ยตฺถ วโธ จ พนฺโธ จ นิกติ วญฺจนานิ จ

อาโลปา สหสาการา ตานิ โส ตตฺถ สิกฺขติ ฯ

อิธ สจฺจญฺจ ธมฺโม จ อหึสา สํยโม ทโม

อาสนูทกทายีนํ องฺเก วฑฺโฒสฺมิ ภารต ฯ

การฆ่าก็ดี การจองจำก็ดี การหลอกลวงด้วยของปลอมก็ดี การหลอกลวงด้วยอาการตรงๆ ก็ดี การปล้นฆ่าชาวบ้านก็ดี การกระทำกรรมอันอันแสนสาหัสก็ดี มีอยู่ในที่ใด สัตติคุมพะนั้นย่อมศึกษาสิ่งเหล่านั้นในที่นั้น. ข้าแต่พระองค์ผู้ภารตวงศ์ ในอาศรมของฤาษีนี้มีแต่สัจจะธรรมะ ความไม่เบียดเบียน ความสำรวม และความฝึกอินทรีย์ข้าพระองค์เป็นผู้เจริญแล้วบนตักของฤาษีทั้งหลาย ผู้มีปกติให้อาสนะและน้ำ.

ยํ ยํ หิ ราช ภชติ สนฺตํ วา ยทิ วา อสํ

สีลวนฺตํ วิสีลํ วา วสํ ตสฺเสว คจฺฉติ ฯ

ยาทิสํ กุรุเต มิตฺตํ ยาทิสญฺจูปเสวต

โสปิ ตาทิสโก โหติ สหวาโสปิ ๑ ตาทิโส ฯ

เสวมาโน เสวมานํ สมฺผุฏฺโฐ สมฺผุสํ ปรํ

สโร ทุฏฺโฐ ๒ กลาปํว อลิตฺตมุปลิมฺปติ ฯ

อุปลิมฺปภยา ๓ ธีโร เนว ปาปสขา สิยา

ปูติมจฺฉํ กุสคฺเคน โย นโร อุปนยฺหติ

กุสาปิ ปูติ ๔ วายนฺติ เอวํ พาลูปเสวนา ฯ

ตครํว ๕ ปลาเสน โย นโร อุปนยฺหติ

ปตฺตาปิ สุรภี ๖ วายนฺติ เอวํ ธีรูปเสวนา

ตสฺมา ปลาสปุฏสฺเสว ๗ ญตฺวา สมฺปากมตฺตโน

อสนฺเต นูปเสเวยฺย ๘ สนฺเต เสเวยฺย ปณฺฑิโต

อสนฺโต นิรยํ เนนฺติ สนฺโต ปาเปนฺติ สุคฺคตินฺติ ฯ

สตฺติคุมฺพชาตกํ สตฺตมํ ฯ

๑ ม. สหวาโส หิ ฯ ๒ ม. ทิทฺโธ ฯ ๓ ม. อุปเลปภยา ฯ ๔ สี. ยุ. ปูตี ฯ

๕ ม. ตครญฺจ ฯ ๖ ม. สุรภิ ฯ ๗ ม. ปตฺตปุฏสฺเสว ฯ ๘ ม. โนปเสเวยฺย ฯ

ข้าแต่พระราชา บุคคลคบคนใดๆ เป็นสัตบุรุษ อสัตบุรุษ มีศีล หรือไม่มีศีล บุคคลนั้นย่อมไปสู่อำนาจของบุคคลนั้นนั่นเทียว. บุคคลคบคนเช่นใดเป็นมิตร หรือเข้าไปคบสนิทคนเช่นใด ก็ย่อมเป็นคนเช่นนั้นเพราะการอยู่ร่วมกันเป็นเช่นนั้น. อาจารย์คบอันเตวาสิก ย่อมทำอันเตวาสิกผู้ยังไม่แปดเปื้อนให้แปดเปื้อนได้ อาจารย์ถูกอันเตวาสิกพาเปื้อนแล้ว พาอาจารย์อื่นให้เปื้อนอีก เหมือนลูกศรที่เปื้อนยาพิษแล้วย่อมทำแล่งลูกศรให้เปื้อน ฉะนั้น. นักปราชญ์ไม่พึงมีสหายลามกเลยทีเดียว เพราะกลัวแต่การแปดเปื้อนด้วยบาปธรรม นรชนใดห่อปลาเน่าด้วยใบหญ้าคา แม้ใบหญ้าคาของนรชนนั้น ก็ย่อมมีกลิ่นเน่าฟุ้งไปฉันใด การเข้าไปคบคนพาล ก็ฉันนั้นเหมือนกัน. นรชนใด ห่อกฤษณาด้วยใบไม้ แม้ใบไม้ของนรชนนั้น ก็ย่อมหอมฟุ้งไป ฉันใด การเข้าไปคบนักปราชญ์ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน เพราะเหตุนั้น บัณฑิตรู้ความเปลี่ยนแปลงของตนดุจห่อใบไม้แล้ว ไม่ควรเข้าไปคบพวกอสัตบุรุษ ควรคบแต่พวกสัตบุรุษ ด้วยว่า อสัตบุรุษย่อมนำไปสู่นรก สัตบุรุษย่อมพาให้ถึงสุคติ.

จบ สัตติคุมพชาดกที่ ๗.