๕. มูลปริยายชาดก เล่ม ๒๗

กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา

โย จ กาลฆโส ภูโต ส ภูตปจนึ ปจิ ฯ

กาลย่อมกินสัตว์ทั้งปวงกับทั้งตัวเองด้วย ก็ผู้ใดกินกาล ผู้นั้นเผาตัณหาที่เผาสัตว์ได้แล้ว.

พหูนิ นรสีสานิ โลมสานิ พฺรหฺานิ จ

คีวาสุ ปฏิมุกฺกานิ โกจิ เทเวตฺถ กณฺณวาติ ฯ

มูลปริยายชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ศีรษะของนรชนปรากฏว่ามีมาก มีผมดำยาวปกคลุมถึงคอ บรรดาคนทั้งหลายนี้ จะหาคนผู้มีปัญญาสักคนก็ไม่ได้.

จบ มูลปริยายชาดกที่ ๕.