๕. มัยหสกุณชาดก เล่ม ๒๗

สกุโณ มยฺหโก นาม คิริสานุทรีจโร

ปกฺกํ ปิปฺผลิมารุยฺห มยฺหํ มยฺหนฺติ กนฺทติ ฯ

นกชื่อว่ามัยหกะ เที่ยวไปตามไหล่เขาและซอกเขา บินไปสู่ต้นเลียบอันมีผลสุก แล้วร้องว่า ของเราๆ.

ตสฺเสวํ วิลปนฺตสฺส ทิชสงฺฆา สมาคตา

ภุตฺวาน ปิปฺผลึ ยนฺติ วิลปเตว ๖ โส ทิโช ฯ

เมื่อนกมัยหกะนั้น รำพันเพ้ออยู่อย่างนั้น ฝูงนกทั้งหลายก็พากันบินมาจิกกินผลเลียบแล้วพากันบินไปต้นอื่น ส่วนนกมัยหกะนั้น ก็ร้องเพ้ออยู่นั่นเอง.

เอวเมว อิเธกจฺโจ สงฺฆริตฺวา พหุํ ธนํ

เนวตฺตโน น ญาตีนํ ยโถธึ ปฏิปชฺชติ ฯ

บุคคลบางคนในโลกนี้ก็ฉันนั้นเหมือนกัน รวบรวมทรัพย์ไว้มากมายแล้วตนเองก็ไม่ได้ใช้สอย ทั้งไม่แบ่งปันให้ญาติทั้งหลายตามส่วน.

น โส อจฺฉาทนํ ภตฺตํ น มาลํ น วิเลปนํ

นานุโภติ ๑ สกึ กิญฺจิ น สงฺคณฺหาติ ญาตเก ฯ

๑ ม. ปฏิพนฺธโก ฯ ๒ ม. โหหิติ ฯ * สี. กาโก ฯเปฯ สตฺถาติ อิเม ปาฐา นตฺถิ ฯ

๓ ม. มาโร ฯ ๔ สี. ยุ. ตตฺถาติ ฯ ๕ ม. มยฺหกชาตกํ ฯ ๖ ม. วิลปเตฺวว ฯ

บุคคลนั้น ไม่ใช้เป็นค่าเครื่องนุ่งห่ม อาหาร ดอกไม้ และเครื่องลูบไล้อะไรๆ สักครั้งเดียวเลย ไม่สงเคราะห์ญาติทั้งหลาย.

ตสฺเสวํ วิลปนฺตสฺส มยฺหํ มยฺหนฺติ รกฺขโต

ราชาโน อถวา โจรา ทายาทา เย จ ๒ อปฺปิยา

ธนมาทาย คจฺฉนฺติ วิลปเตว โส นโร ฯ

เมื่อบุคคลนั้นเฝ้ารำพันอยู่อย่างนี้ว่า ของเราๆ พระราชา โจร หรือทายาทที่ไม่ชอบพอกันย่อมมาถือเอาทรัพย์ไป บุคคลนั้น ก็รำพันเพ้ออยู่นั่นเอง.

ธีโร โภเค อธิคมฺม สงฺคณฺหาติ จ ญาตเก

เตน โส กิตฺตึ ปปฺโปติ เปจฺจ สคฺเค ปโมทตีติ ๓ ฯ

มยฺหกสกุณชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

นักปราชญ์อาศัยทรัพย์สมบัติแล้ว ย่อมสงเคราะห์ญาติ ย่อมได้เกียรติคุณเพราะทรัพย์นั้น ละโลกนี้ไปแล้ว ย่อมบันเทิงอยู่ในสวรรค์.

จบ มัยหสกุณชาดกที่ ๕.