๒. ปัณณิกชาดก เล่ม ๒๗

โย ทุกฺขผุฏฺฐาย ภเวยฺย ตาณํ

โส เม ปิตา ทุพฺภิ ๒ วเน กโรติ

สา กสฺส กนฺทามิ วนสฺส มชฺเฌ

โย ตายิตา โส สหสา ๓ กโรตีติ ฯ

ปณฺณิกชาตกํ ทุติยํ ฯ

๑ ม. ปโรสตญฺเจปิ ฯ ๒ สี. ยุ. ทูภิ ฯ ๓ ม. สหสํ ฯ

ผู้ใดเมื่อดิฉันได้รับทุกข์พึงเป็นที่พึ่งได้ ผู้นั้นคือบิดาของดิฉันกลับมาทำความประทุษร้ายแก่ดิฉันในป่า ดิฉันจะคร่ำครวญถึงใครในกลางป่า ผู้ใดควรจะเป็นที่พึ่งของดิฉัน ผู้นั้นกลับมาทำกรรมอย่างสาหัส.

จบ ปัณณิกชาดกที่ ๒.