๔. อสิตาภุชาดก เล่ม ๒๗

ตฺวเมวทานิมกริ ๑ ยํ กาโม พฺยคมา ตยิ

โสยํ อปฺปฏิสนฺธิโก ขรา ฉินฺนํว เรนุกํ ๒ ฯ

พระองค์นั่นแหละ ได้กระทำเหตุอันนี้ ในบัดนี้ หม่อมฉันปราศจากความรักในพระองค์แล้ว ความรักนั้น ประสานกันอีกไม่ได้ ดุจงาช้างอันตัดขาดแล้วด้วยเลื่อย ฉะนั้น.

อตฺริจฺฉา ๓ อติโลเภน อติโลภมเทน จ

เอวํ หายติ อตฺถมฺหา อหํว อสิตาภุยาติ ฯ

อสิตาภุชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

บุคคลผู้ปรารถนาเกินส่วน ย่อมเสื่อมจากประโยชน์ เพราะความโลภเกินประมาณ และเพราะความมัวเมาอันเกิดจากความโลภเกินประมาณเหมือนเราเสื่อมจากนางอสิตาภู ฉะนั้น.

จบ อสิตาภุชาดกที่ ๔.