๙. ติรีติวัจฉชาดก เล่ม ๒๗

นยิมสฺส วิชฺชามยมตฺถิ กิญฺจิ

น พนฺธโว โน ปน เต สหาโย

อถ เกน วณฺเณน ติรีติวจฺโฉ ๒

เตทณฺฑิโก ภุญฺชติ อคฺคปิณฺฑํ ฯ

กรรมอะไรๆ ที่สำเร็จด้วยวิชาของดาบสนี้มิได้มีเลย อนึ่ง ดาบสนั้นไม่ใช่พระญาติพระวงศ์ ไม่ใช่พระสหายของพระองค์ เมื่อเป็นเช่นนั้นเพราะเหตุไร ติรีติวัจฉดาบสผู้มีมือถือไม้เท้า จึงบริโภคก้อนข้าวอันเลิศ?

อาปาสุ เม ยุทฺธปราชิตสฺส

เอกสฺส กตฺวา วิวนสฺมิ โฆเร

ปสารยิ กิจฺฉคตสฺส ปาณึ

เตนุทฺธตารึ ทุขสมฺปเรโต ฯ

เมื่อเรารบพ่ายแพ้โจร ตกอยู่ในฐานะอันตราย ติรีติวัจฉดาบสผู้นี้ได้กระทำความอนุเคราะห์แก่เราผู้เดียว ในป่าที่ไม่มีน้ำ น่าหวาดเสียวเมื่อเราได้รับความลำบากก็ได้พาดพะองให้ เพราะเหตุนั้น เราแม้ถูกความทุกข์เบียดเบียนแล้วก็ขึ้นจากบ่อได้.

เอตสฺส กิจฺเฉน อิธานุปตฺโต

เวยฺยาสิโน ๓ วีสย ชีวโลเก

ลาภารโห ตาต ติรีติวจฺโฉ

เทถสฺส โภคํ ยชิตญฺจ ๔ ยญฺญนฺติ ฯ

ติริติวจฺฉชาตกํ นวมํ ฯ

___________

๑ ม. ติรีฏ ... ฯ ๒ ม. ติรีฏวจฺโฉ ฯ ๓ สี. เวสายิโน ฯ ม. เวสายิโน วิสยา ฯถ

๔ ม. ยชถญฺจ ฯ สี. ยุ. ยชตญฺจ ฯ

เรามาถึงเมืองนี้ได้โดยความยาก เพราะอานุภาพของติรีติวัจฉดาบสผู้นี้เราถึงจะเป็นอยู่ในมนุษยโลก ก็เหมือนกับไปปรโลกอันเป็นวิสัยของมัจจุราช ลูกรัก ติรีติวัจฉดาบส เป็นผู้ควรแก่ปัจจัยลาภ ท่านทั้งหลายจงพากันถวายของควรบริโภค และของควรบูชาแก่ท่านติรีติวัจฉดาบสเถิด.

จบ ติรีติวัจฉชาดกที่ ๙.