๘. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗

ชนิตํ เม ภวิตํ เม อิติ ปงฺเก อวสฺสยึ

ตํ มํ ปงฺโก อชฺฌภวิ ยถา ทุพฺพลกํ ตถา

ตํ ตํ วทามิ ภคฺคว สุโณหิ วจนํ มม ฯ

เราเกิดที่นี่ เติบโตที่นี่ เพราะเหตุนี้ เราจึงได้อาศัยอยู่ที่เปือกตมเปือกตมกลับทับถมเราให้ทุรพล ดูกรท่านภัคควะ เพราะเหตุนั้นข้าพเจ้าจะขอกล่าวกะท่าน ขอท่านจงฟังคำของข้าพเจ้าเถิด.

คาเม วา ยทิวารญฺเญ สุขํ ยตฺราธิคจฺฉติ

ตํ ชนิตํ ภวิตญฺจ ปุริสสฺส ปชานโต

ยหึ ชีเว ตหึ คจฺเฉ น นิเกตหโต สิยาติ ฯ

กจฺฉปชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

บุคคลได้รับความสุขในที่ใด จะเป็นในบ้าน หรือในป่าก็ตาม ที่นั้นเป็นที่เกิด เป็นที่เติบโตของบุรุษผู้รู้จักเหตุผล บุคคลพึงเป็นอยู่ได้ในที่ใดก็พึงไปที่นั้น ไม่พึงให้ที่อยู่ฆ่าตนเสีย.

จบ กัจฉปชาดกที่ ๘.