๒. สิคาลชาดก เล่ม ๒๗

เอตํ หิ เต ทุราชานํ ยํ เสสิ มตสายิตํ

ยสฺส เต กฑฺฒมานสฺส หตฺถา ทณฺโฑ น มุจฺจตีติ ฯ

เหตุที่ท่านทำเป็นเหมือนนอนตายนี้ รู้ได้ยากอยู่ เพราะว่า เมื่อเราคาบปลายไม้ฆ้อนฉุดไป ไม้ฆ้อนก็ไม่หลุดจากมือของท่าน.

จบ สิคาลชาดกที่ ๒.