๑๐. สุสันธีชาดก เล่ม ๒๗

วาติ คนฺโธ ติมิรานํ กุสมุทฺโทว ๒ โฆสวา

ทูเร อิโต หิ สุสนฺธี ๓ ตมฺพ กามา ตุทนฺติ มํ ฯ

กลิ่นดอกไม้มิติระหอมฟุ้งไป น้ำทะเลคะนองใหญ่ พระนางสุสันธีอยู่ห่างไกลจากนครนี้ ข้าแต่พระเจ้าตัมพราช กามทั้งหลายเสียบแทงหัวใจข้าพระบาทอยู่.

กถํ สมุทฺทมตริ กถํ อทฺทกฺขิ เสรุมํ ๔

กถํ ตสฺสา จ ตุยฺหญฺจ อหุ อคฺค ๕ สมาคโม ฯ

ท่านข้ามทะเลไปได้อย่างไร ท่านได้เห็นเกาะเสรุมได้อย่างไร ดูกรนายอัคคะ ความสมาคมของนาง และท่าน ได้มีขึ้นอย่างไร?

ภรุกจฺฉา ๖ ปยาตานํ วาณิชานํ ธเนสินํว

มงฺกเรหิ ภิทา นาวา ผลเกน มหณฺณวํ ๗ ฯ

เมื่อพวกพ่อค้าผู้แสวงหาทรัพย์ ออกไปจากท่าชื่อภรุกัจฉะ พวกมังกรทำให้เรือแตกแล้ว เราได้ลอยไปกับแผ่นกระดาน.

สา มํ สเณฺหน มุทุนา นิจฺจํ จนฺทนคนฺธินี

องฺเคน ๘ อุทฺธรี ภทฺทา มาตา ปุตฺตํว โอรสํ ฯ

พระนางสุสันธีมีกลิ่นพระกายหอมดุจแก่นจันทน์อยู่เป็นนิตย์ น่าดูน่าชมทรงเห็นข้าพระบาทเข้าแล้ว ปลอบโยนด้วยวาจาอันอ่อนหวาน ได้ทรงอุ้มข้าพระบาทด้วยแขนทั้งสองเหมือนกับมารดา อุ้มบุตรผู้เกิดจากอกฉะนั้น.

สา มํ อนฺเนน ปาเนน วตฺเถน สยเนน จ

อตฺตนาปิ จ มนฺทกฺขี เอวํ ตมฺพ วิชานหีติ ฯ

สุสนฺธีชาตกํ ทสมํ ฯ

มณิกุณฺฑลวคฺโค ปฐโม ฯ

___________

ตสฺสุทฺทานํ

อถ ชินวโร หริตํ ติณโก ฯ

อถ ภินฺนลิโว อุรโคว ฆโฏ

ทริยา ปุน กุญฺชร ภูนหตา

มิค ปุตฺตมสคฺควเรน ทส ฯ

๑ ม. สุโยนนฺทีชาตกํ ฯ ๒ ม. จ ฯ ๓ ม. สุโยนนฺธี ฯ ๔ ม. สทุมํ ฯ

๕ ม. สคฺค ฯ ๖ ม. กุรุกจฺฉา ฯ ๗ สี. มกเรหิพฺภิทา ... ฯ ม. มกเรหิ อภิทา นาวา

ผลเกนาหมปฺลวึ ฯ ยุ. มกเรหิ ภินฺนา ... ฯ ๘ สี. ยุ. องฺเกน ฯ

พระนางผู้มีพระเนตรอ่อนหวาน ทรงบำรุงบำเรอข้าพระบาทด้วยข้าวน้ำ ผ้า ที่นอน และแม้ด้วยพระองค์ ข้าแต่พระเจ้าตัมพราช ขอพระองค์โปรดทรงทราบอย่างนี้เถิด.

จบ สุสันธีชาดกที่ ๑๐.

จบ มณิกุณฑลวรรคที่ ๑.

__________________

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. มณิกุณฑลชาดก ๒. สุชาตชาดก

๓. เวนสาขชาดก ๔. อุรคชาดก

๕. ธังกชาดก ๖. การันทิยชาดก

๗. ลฏุกิกชาดก ๘. จุลลธรรมปาลชาดก

๙. สุวรรณมิคชาดก ๑๐. สุสันธีชาดก.