๙. พาเวรุชาดก เล่ม ๒๗

อทสฺสเนน โมรสฺส สิขิโน มญฺชุภาณิโน

กากํ ตตฺถ อปูเชสุํ มํเสน จ ผเลน จ ฯ

เพราะยังไม่เห็นนกยูงซึ่งมีหงอน มีเสียงไพเราะ ชนทั้งหลายจึงพากันบูชากาในที่นั้น ด้วยเนื้อ และผลไม้.

ยทา จ สรสมฺปนฺโน โมโร พาเวรุมาคมา

อถ ลาโภ จ สกฺกาโร วายสสฺส อหายถ ฯ

๑ สี. ถุสํ ถูลํ ฯ ๒ ม. ... จีติ จ ฯ ๓ สี. เสสิ ฯ

แต่เมื่อใด นกยูงตัวสมบูรณ์ไปด้วยเสียงมายังพาเวฬุรัฐ เมื่อนั้น ลาภและสักการะของกาก็เสื่อมไป.

ยาว นุปฺปชฺชตี พุทฺโธ ธมฺมราชา ปภงฺกโร

ตาว อญฺเญ อปูเชสุํ ปุถู สมณพฺราหฺมเณ ฯ

พระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา ส่องแสงสว่าง ยังไม่เสด็จอุบัติขึ้นเพียงใด ชนทั้งหลายก็พากันบูชาสมณพราหมณ์เหล่าอื่นอยู่เป็นอันมากเพียงนั้น.

ยทา จ สรสมฺปนฺโน พุทฺโธ ธมฺมํ อเทสยิ

อถ ลาโภ จ สกฺกาโร ติตฺถิยานํ อหายถาติ ฯ

พาเวรุชาตกํ นวมํ ฯ

แต่เมื่อใด พระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงอันไพเราะ ได้ทรงแสดงธรรมแล้ว เมื่อนั้น ลาภและสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป.

จบ พาเวรุชาดกที่ ๙.