๕. ธังกชาดก เล่ม ๒๗

อญฺเญ โสจนฺติ โรทนฺติ อญฺเญ อสฺสุมุขา ชนา

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ กสฺมา ฆฏ น โสจสิ ฯ

ชนเหล่าอื่น เศร้าโศกอยู่ ร้องไห้อยู่ ชนเหล่าอื่น มีชุ่มไปด้วยน้ำตาพระองค์เป็นผู้มีผิวพระพักตร์ผ่องใส ดูกรฆตราชา เพราะเหตุไร พระองค์จึงไม่เศร้าโศก?

นาพฺภตีตหโร โสโก นานาคตสุขาวโห

ตสฺมา ธงฺก น โสจามิ นตฺถิ โสเก ทุตียตา ฯ

ความเศร้าโศกหาได้นำสิ่งที่ล่วงไปแล้วมาได้ไม่ หาได้นำความสุขในอนาคตมาได้ไม่ ดูกรธังกราชา เพราะฉะนั้น หม่อมฉันจึงไม่เศร้าโศกความเป็นสหายในความโศก ย่อมไม่มี.

โสจํ ปณฺฑุกิโส โหติ ภตฺตญฺจสฺส น รุจฺจติ

อมิตฺตา สุมนา โหนฺติ สลฺลวิทฺธสฺส รุปฺปโต ฯ์

๑ สี. ม. ฆฏชาตกํ ฯ

บุคคลเศร้าโศกอยู่ ย่อมเป็นผู้ผอมเหลือง และไม่พอใจบริโภคอาหาร เมื่อเขาถูกลูกศรคือความเศร้าโศกเสียบแทงแล้ว เร่าร้อนอยู่ศัตรูทั้งหลาย ย่อมดีใจ.

คาเม วา ยทิวารญฺเญ นินฺเน วา ยทิวา ถเล

ฐิตํ มํ นาคมิสฺสติ ๑ เอวํ ทิฏฺฐปโท อหํ ฯ

ความฉิบหายอันความเศร้าโศกเป็นมูล จักไม่มาถึงหม่อมฉันผู้อยู่ในบ้านหรือในป่า ในที่ลุ่มหรือในที่ดอน หม่อมฉันเห็นบทฌานแล้วอย่างนี้.

ยสฺสตฺตา นาลเมโกว สพฺพกามรสาหโร

สพฺพาปิ ปฐวี ตสฺส น สุขํ อาวหิสฺสตีติ ฯ

ธงฺกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ตนผู้เดียวเท่านั้น สามารถจะนำกามรสทั้งปวงมาให้ได้ สหายของพระราชาพระองค์ใด ไม่สามารถจะนำมาให้ได้ ถึงสมาบัติในแผ่นดินทั้งสิ้นก็จักนำความสุขมาให้แก่พระราชาพระองค์นั้นไม่ได้.

จบ ธังกชาดกที่ ๕.