๕. วัจฉนขชาดก เล่ม ๒๗

สุขา ฆรา วจฺฉนข สหิรญฺญา สโภชนา

ยตฺถ ภุตฺวา ปิวิตฺวา จ สเยยฺยาสิ ๔ อนุสฺสุโก ฯ

ข้าแต่ท่านดาบสผู้มีเล็บงาม เรือนทั้งหลายที่มีเงิน และโภชนาหารบริบูรณ์เป็นเรือนมีความสุข ท่านบริโภค และดื่มในเรือนใด ไม่ต้องขวนขวายก็ได้นอน การอยู่ครองเรือนนั้น เป็นสุขอย่างยิ่ง.

ฆรา นานีหมานสฺส ฆรา นาภณโต มุสา

ฆรา นาทินฺนทณฺฑสฺส ปเรสํ อนิกุพฺพโต

เอวํ ฉิทฺทํ ทุรภิสมฺภวํ ๕ โก ฆรํ ปฏิปชฺชตีติ ฯ

วจฺฉนขชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

๑ ม. -มกรํ ฯ ๒ สี. ยุ. เรรุกํ ฯ ๓ ม. อตฺริจฺฉํ ฯ ๔ ม. สเยยฺยาถ ฯ

๕ สี. ยุ. ทุรภิภวํ ฯ

บุคคลผู้เป็นฆราวาส ไม่มีมานะ ทำการงานก็ดี ไม่กล่าวคำมุสาก็ดี ...

ไม่ใช้อำนาจลงโทษผู้อื่น การครองเรือนก็ตั้งอยู่ไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ใครเล่าจะครอบครองเรือนไม่ให้บกพร่อง ให้เกิดความยินดีได้แสนยากเล่า?

จบ วัจฉนขชาดกที่ ๕.