๘. สกุณัคฆิชาดก เล่ม ๒๗

เสโน พลสา ปตมาโน ลาปํ โคจรฏฺฐายินํ

สหสา อชฺฌปตฺโตว มรณํ เตนุปาคมิ ฯ

เหยี่ยวนกเขาบินโผลงด้วยกำลัง หมายใจว่า จะเฉี่ยวเอานกมูลไถ ซึ่งจับอยู่ที่ชายดงเพื่อหาเหยื่อ โดยฉับพลัน เพราะเหตุนั้น จึงถึงความตาย.

โสหํ นเยน สมฺปนฺโน เปตฺติเก โคจเร รโต

อเปตสตฺตุ โมทามิ สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโนติ ฯ

สกุณคฺฆิชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

เรานั้น เป็นผู้สมบูรณ์ด้วยอุบาย ยินดีแล้วในโคจรอันเนื่องมาแต่บิดาเห็นอยู่ซึ่งประโยชน์ของตน จึงหลีกพ้นไปจากศัตรู ย่อมเบิกบานใจ.

จบ สกุณัคฆิชาดกที่ ๘.