๓. วิกัณณกชาดก เล่ม ๒๗

กามํ ยหึ อิจฺฉสิ เตน คจฺฉ

วิทฺโธสิ มมฺมมฺหิ วิกณฺณเกน

หโตสิ ภตฺเตน สวาทิเตน ๒

โลโลว ๓ มจฺเฉ อนุพนฺธมาโน ฯ

เจ้าปรารถนาในที่ใด ก็จงไปในที่นั้นเถิด เจ้าเป็นผู้ถูกชะนักของเราแทงแล้ว เจ้าเป็นผู้โลภด้วยอาหารแท้ เมื่อติดตามปลาทั้งหลายมาก็ถูกอาหารมีเสียงกลองกำจัดเสียแล้ว.

เอวมฺปิ โลกามิสโมปตนฺโต

วิหญฺญติ จิตฺตวสานุวตฺตี

โส หญฺญติ ญาติสขาน มชฺเฌ

มจฺฉานุโค โสริว สสสุมาโรติ ฯ

วิกณฺณกชาตกํ ตติยํ ฯ

๑ ม. วุจฺจติ ทุปาหนูปโม ฯ ๒ ม. สุวาทิเตน ฯ ๓ ม. โลโล จ ฯ

บุคคลเห็นแก่โลกามิสแม้อย่างนี้ ชอบประพฤติตามอำนาจของจิต ย่อมเดือดร้อน เขาย่อมเดือดร้อนอยู่ในท่ามกลางหมู่ญาติและสหาย ดุจจระเข้ตัวติดตามปลาไปถูกแทง ฉะนั้น.

จบ วิกัณณกชาดกที่ ๓.