๖. กฬายมุฏฐิชาดก เล่ม ๒๗

พาโล วตายํ ทุมสาขโคจโร

ปญฺญา ชนินฺท นยิมสฺส วิชฺชติ

กฬายมุฏฺฐึ อวกิริย เกวลํ

เอกํ กฬายํ ปติตํ คเวสติ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งชน ลิงผู้เที่ยวหาอาหารตามกิ่งไม้นี้ โง่เขลายิ่งนัก ปัญญาของมันก็ไม่มี มันสาดถั่วทั้งกำเสียหมดสิ้น แล้วเที่ยวค้นหาถั่วเมล็ดเดียวที่ตกลงยังพื้นดิน.

เอวเมว มยํ ราช เย จญฺเญ อติโลภิโน

อปฺเปน พหุํ เชยฺยาม ๒ กฬาเยเนว วานโรติ ฯ

กฬายมุฏฺฐิชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ข้าแต่พระราชา พวกเราก็ดี ชนเหล่าอื่นที่โลภจัดก็ดี จะต้องละทิ้งของมากเพราะของน้อย เปรียบเหมือนวานรเสื่อมจากถั่วทั้งหมด เพราะถั่วเมล็ดเดียว ฉะนั้น.