๘. อนนุโสจิยชาดก เล่ม ๒๗

พหูนํ วิชฺชตี โภตี เตหิ เม กึ ภวิสฺสติ

ตสฺมา เอตํ น โสจามิ ปิยํ สมฺมิลฺลหาสินึ ฯ

นางสัมมิลลหาสินีผู้เจริญ ได้ไปอยู่ในระหว่างพวกสัตว์ที่ตายไปแล้วเป็นจำนวนมาก เมื่อนางไปอยู่กับสัตว์เหล่านั้น จักชื่อว่า ได้เป็นอะไรกับเรา เพราะฉะนั้น เราจึงมิได้เศร้าโศกถึงนางสัมมิลลหาสินีที่รักนี้.

ตํ ตญฺเจ อนุโสเจยฺย ยํ ยํ ตสฺส น วิชฺชติ

อตฺตานมนุโสเจยฺย สทา มจฺจุวสํ ปตฺตํ ๕ ฯ

๑ ม. กากวตีชาตกํ ฯ ๒ ม. กากวตี ฯ ๓-๔ สี. ยุ. เกพุกํ ฯ ๕ ม. ปตํ ฯ๑

ถ้าบุคคลจะพึงเศร้าโศก ถึงความตายอันจะไม่เกิดมีแก่สัตว์ ผู้เศร้าโศกนั้น ก็ควรจะเศร้าโศกถึงตนซึ่งจะต้องตกไปสู่อำนาจของมัจจุราชทุกเมื่อ.

น เหว ติฏฺฐํ นาสีนํ น สยานํ น ปตฺถคุํ ๑

ยาวุปฺปตฺติ นิมิสฺสติ ๒ ตตฺราปิ สรตี ๓ วโย ฯ

สัตว์ที่ยืน นั่ง นอน หรือเดินอยู่ อายุสังขารหาได้เป็นไปตามด้วยไม่วัยย่อมเสื่อมไปทุกขณะที่หลับตาและลืมตา.

ตตฺถตฺตนิ วตปฺปนฺเถ ๔ วินาภาเว อสํสเย

ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ จวิตํ ๕ อนนุโสจิยนฺติ ฯ

อนนุโสจิยชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

เพราะวัยเสื่อมไปอย่างนั้นหนอ อัตภาพย่อมบกพร่อง หนทางที่คนเดินเมื่อต้องมีความพลัดพรากจากกันโดยไม่ต้องสงสัย หมู่สัตว์ที่ยังเหลืออยู่ ควรมีเมตตาเอ็นดูกัน ส่วนที่ตายไปแล้ว ไม่ควรจะต้องเศร้าโศกถึง.

จบ อนนุโสจิยชาดกที่ ๘.