๑. อินทสมานโคตตชาดก เล่ม ๒๗

น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา

อริโยนริเยน ปชานมตฺถํ

จิรานุวุฏฺโฐปิ กโรติ ปาปํ

คโช ยถา อินฺทสมานโคตฺตํ ฯ

บุคคลไม่พึงทำความสนิทสนมกับบุรุษชั่วช้า ท่านผู้เป็นอริยะ รู้ประโยชน์อยู่ ไม่พึงทำความสนิทสนมกับอนารยชน เพราะอนารยชนนั้น แม้อยู่ร่วมกันเป็นเวลานาน ก็ย่อมทำบาปกรรม ดุจช้างผู้ทำลายล้างดาบสชื่ออินทสมานโคตร ฉะนั้น.

ยเทว ๑ ชญฺญา สทิโส มมนฺติ

สีเลน ปญฺญาย สุเตน จาปิ

เตเนว เมตฺตึ กยิราถ สทฺธึ

สุโข หเว ๒ สปฺปุริเสน สงฺคโมติ ฯ

อินฺทสมานโคตฺตชาตกํ ปฐมํ ฯ

___________

๑ ม. ยํ เตฺวว ฯ ๒ สี. ม. สุขาวโห ฯ

บุคคลพึงรู้บุคคลใดว่า ผู้นี้เช่นเดียวกับเรา โดยศีล ปัญญา และสุตะพึงทำไมตรีกับบุคคลนั้นนั่นแล เพราะการสมาคมกับสัตบุรุษนำมาซึ่งความสุขแท้.

จบ อินทสมานโคตตชาดกที่ ๑.