๑๑. ปูติมังสชาดก เล่ม ๒๗

น โข รุจฺจติ เม อาฬิ ปูติมํสสฺส เปกฺขนา

เอตาทิสา สขารสฺมา อารกา ปริวชฺชเย ฯ

ดูกรสหาย การมองดูของสุนัขจิ้งจอกชื่อว่าปูติมังสะ เราไม่พอใจเสียเลย พึงละเว้นจากสหายเช่นนี้เสียให้ห่างไกล.

อุมฺมตฺติกา อยํ เวณิ วณฺเณติ ปติโน สขึ

ปชฺฌายิ ปฏิคจฺฉนฺตึ อาคตํ เมณฺฑมาตรํ ฯ

นางสุนัขจิ้งจอกชื่อว่าเวนินี้เป็นบ้าไปได้ ย่อมพรรณนาถึงนางแพะผู้เป็นสหายให้ผัวฟัง ครั้นนางแพะถอยหลังกลับไปไม่มา ก็นั่งซบเซาถึงนางแพะผู้มาแล้วถอยหลังกลับไปเสีย.

ตฺวํ โขสิ สมฺม อุมฺมตฺโต ทุมฺเมโธ อวิจกฺขโณ

โส ๓ ตฺวํ มตาลยํ กตฺวา อกาเลน วิเปกฺขสิ ฯ

ดูกรสหาย ท่านนั้นแหละบ้า มีปัญญาทราม ไม่มีปัญญาเครื่องใคร่ครวญ ท่านทำอุบายล่อลวงว่าตาย ย่อมมองดูโดยกาลอันไม่ควร.

น อกาเล วิเปกฺเขยฺย กาเล เปกฺเขยฺย ปณฺฑิโต

ปูติมํโสว ปชฺฌายิ โย อกาเล วิเปกฺขติ ฯ

บัณฑิตไม่ควรมองดูในกาลอันไม่ควร ควรมองดูแต่ในกาลอันควร ผู้ใดมองดูในกาลอันไม่ควร ผู้นั้นย่อมซบเซา ดังสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะฉะนั้น.

ปิยํ โข อาฬิ เม โหตุ ปุณฺณปตฺตํ ททาหิ เม

ปติ สญฺชีวิโต มยฺหํ เอยฺยาสิ ปิยปุจฺฉิตา ๑ ฯ

๑ ม. น หตฺถิ ฯ ๒ ยุ. เอตฺถปฺปมตฺโต ฯ ๓ ม. โย ฯ

ดูกรสหาย ฉันมีความรัก ท่านจงให้ความอิ่มแก่ฉัน สามีของฉันกลับฟื้นขึ้น ถ้าท่านรักฉันจงมาไปกับฉันเถิด.

ปิยํ โข อาฬิ เต โหตุ ปุณฺณปตฺตํ ททามิ เต

มหตา ปริวาเรน เอสฺสํ กยิราหิ โภชนํ ฯ

ดูกรสหาย ท่านมีความรักฉันจริง ฉันจะให้ความอิ่มเอิบแก่ท่านฉันจักมาพร้อมด้วยบริวารเป็นอันมาก ท่านจงจัดแจงโภชนาหารไว้เถิด.

กีทิโส ตุยฺหํ ปริวาโร เยสํ กาหามิ โภชนํ

กึนามกา จ เต สพฺเพ เต ๒ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิตา ฯ

บริวารของท่านเช่นไร ฉันจักจัดแจงโภชนาหารเพื่อบริวารเหล่าใด ก็บริวารเหล่านั้นทั้งหมดมีชื่อว่าอย่างไร ฉันถามท่านถึงบริวารท่าน จงบอกฉันไปเถิด.

มาลิโย จตุรกฺโข จ ปิงฺคิโย อถ ชมฺพุโก

เอทิโส มยฺหํ ปริวาโร เตสํ กยิราหิ โภชนํ ฯ

บริวารของฉันเช่นนี้ คือ สุนัขชื่อมาลิยะ ๑ ชื่อจตุรักขะ ๑ ชื่อปิงคิยะ๑ ชื่อชัมพุกะ ๑ ท่านจงจัดแจงโภชนาหารไว้เพื่อบริวารเหล่านั้นเถิด.

นิกฺขนฺตาย อคารสฺมา ภณฺฑกมฺปิ วินสฺสติ

อโรคํ อาฬิโน วชฺชํ อิเธว วส มา คมาติ ฯ

ปูติมํสชาตกํ เอกาทสมํ ฯ

เมื่อท่านออกจากเรือนไป แม้สิ่งของก็จักพินาศหมด คำพูดของสหายมิได้มีความรังเกียจ ท่านจงอยู่ในที่นี้เถิด อย่าไปเลย.

จบ ปูติมังสชาดกที่ ๑๑.