๒. สีลวีมังสชาดก เล่ม ๒๗

สีลํ เสยฺโย สุตํ เสยฺโย อิติ เม สํสโย อหุ

สีลเมว สุตา เสยฺโย อิติ เม นตฺถิ สํสโย ฯ

ข้าพระองค์มีความสงสัยว่า ศีลประเสริฐ หรือสุตะประเสริฐ ศีลนี่แหละประเสริฐกว่าสุตะ ข้าพระองค์ไม่มีความสงสัยแล้ว.

โมฆา ชาติ จ วณฺโณ จ สีลเมว กิรุตฺตมํ

สีเลน อนุเปตสฺส สุเตนตฺโถ น วิชฺชติ ฯ

ชาติและวรรณะเป็นของเปล่า ได้สดับมาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐที่สุดบุคคลผู้ไม่ประกอบด้วยศีล ย่อมไม่ได้ประโยชน์เพราะสุตะ.

ขตฺติโย จ อธมฺมฏฺโฐ เวสฺโส จาธมฺมนิสฺสิโต

เต ปริจฺจชฺชุโภ โลเก อุปปชฺชนฺติ ทุคฺคตึ ฯ

กษัตริย์และแพศย์ผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ไม่อาศัยธรรม ชนทั้งสองนั้นละโลกนี้ไปแล้ว ย่อมเข้าถึงทุคติ.

ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา

อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ภวนฺติ ติทิเว สมา ฯ

กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คนจัณฑาล และคนเทหยากเยื่อประพฤติธรรมในธรรมวินัยนี้แล้ว ย่อมเป็นผู้เสมอกันในไตรทิพย์.

น เวทา สมฺปรายาย น ชาติ นปิ ๑ พนฺธวา

สกญฺจ สีลสํสุทฺธํ สมฺปรายสุขาวหนฺติ ๒ ฯ

สีลวีมํสชาตกํ ทุติยํ ฯ

เวท ชาติ แม้พวกพ้อง ก็ไม่สามารถจะให้อิสริยยศหรือความสุขในภพหน้าได้ ส่วนศีลของตนเองที่บริสุทธิ์ดีแล้ว ย่อมนำความสุขในภพหน้ามาให้ได้.

จบ สีลวีมังสชาดกที่ ๒.