๑. จุลลกาลิงคชาดก เล่ม ๒๗

วิวรถ อิมาสํ ทฺวารํ นครนฺตํ ปวีสิตุํ ๑

อรุณราชสฺส สีเหน สุสิฏฺเฐน ๒ สุรกฺขิตํ นนฺทิเสเนน ฯ

ท่านทั้งหลาย จงเปิดประตูถวายให้พระราชาเหล่านี้เสด็จเข้าไปสู่ภายในพระนคร ข้าพเจ้าชื่อว่านนทิเสน เป็นอำมาตย์ดุจราชสีห์ของพระเจ้าอรุณ ได้รับการศึกษามาเป็นอย่างดี จัดรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว.

ชโย กาลิงฺคานํ อสยฺหสาหินํ

ปราชโย อชโย ๓ อสฺสกานํ

อิจฺเจวํ ๔ เต ภาสิตํ พฺรหฺมจาริ

น อุชุภูตา วิตถํ ภณนฺติ ฯ

แน่ะดาบสโกง ท่านได้พูดไว้อย่างนี้ว่า ชัยชนะ จักมีแก่พวกพระเจ้ากาลิงคราช ผู้อดทนต่อภัยที่แสนยากจะอดทนได้ ความปราชัย จักมีแก่พวกอัสสกราช ชนทั้งหลายผู้ซื่อตรง ย่อมไม่พูดเท็จ.

เทวา มุสาวาทมุปาติวตฺตา

สจฺจํ ตถํ ปรมํ กรํ นุ สกฺก ๕

ตนฺเต มุสา ภาสิตํ เทวราช

กึ วา ปฏิจฺจ มฆวา มหินฺท ๖ ฯ

ข้าแต่ท้าวสักกะ เทวดาทั้งหลายยังประพฤติล่วงมุสาวาทอีกหรือพระองค์พึงตรัสแต่ถ้อยคำที่จริง ที่แท้อย่างยิ่งมิใช่หรือ ข้าแต่ท้าวมัฆวานเทวราช ผู้เป็นใหญ่กว่าปวงชน พระองค์ทรงอาศัยเหตุอะไรหรือ จึงได้ตรัสมุสา?

นนุ เต สุตํ พฺราหฺมณ ภญฺญมาเน

เทวา น อิสฺสนฺติ ปุริสปรกฺกมสฺส

ทโม สมาธิ มนโส อเภชฺโช ๗

อพฺยตฺตตา ๑ นิกฺกมนญฺจ ๒ กาเล

ทฬฺหญฺจ วิริยํ ปุริสปรกฺกโม จ

เตเนว อาสิ วิชโย อสฺสกานนฺติ ฯ

จุลฺลกาลิงฺคชาตกํ ปฐมํ ฯ

๑ สี. นครํ ปวิสนฺตุ ฯ ม. วิรุติมาสํ ทฺวารํ นครํ ปวิสนฺตุ ฯ

๒ สี. ยุ. สุสตฺเถน ฯ ๓ สี. ม. อนโย ฯ ๔ ม. อิจฺเจว ฯ ๕ สี. ม. สจฺจํ ธนํ

ปรมนฺเตสุ สกฺก ฯ ๖ สี. ชนินฺท ฯ ๗ สี. ยุ. อเทชฺโช ฯ

ดูกรพราหมณ์ เมื่อชนทั้งหลายพูดกันอยู่ ท่านก็เคยได้ยินแล้วมิใช่หรือว่า เทวดาทั้งหลาย ย่อมเกียดกันความพยายามของบุรุษไม่ได้ ความข่มใจ ความตั้งใจแน่วแน่ ความไม่แตกสามัคคีกัน ความไม่แก่งแย่งกันการก้าวไปในกาลอันควร ความเพียรอย่างเด็ดเดี่ยว และความบากบั่นของบุรุษ เพราะเหตุนั้นแหละ ชัยชนะ จึงมีแก่พวกพระเจ้าอัสสกะ.

จบ จุลลกาลิงคชาดกที่ ๑.