๑๐. มุณิกชาดก เล่ม ๒๗

มา มุณิกสฺส ปิหยิ อาตุรนฺนานิ ภุญฺชติ

อปฺโปสฺสุกฺโก ภุสงฺขาท เอตํ ทีฆายุลกฺขณนฺติ ฯ

มุณิกชาตกํ ทสมํ ฯ

กุรุงฺควคฺโค ตติโย ฯ

___________

ตสฺสุทฺทานํ

กุรุงฺคสฺส กุกฺกุร โภชวโร ๒

ปุน วาฬวสฺสสิริวยโน ๓

มหิฬามุข นามนุญฺญวโร

วหเต ธุร มุณิเกน ทส ฯ

๑ ม. คมฺภีรวตฺตนี ฯ ๒ ม. โคชวโร ฯ ๓ ม. ... สิริวหยโน ฯ

ท่านอย่าริษยาหมู่มุณิกะเลย มันกินอาหารอันเป็นเหตุให้เดือดร้อน ท่านจงเป็นผู้มีความขวนขวายน้อย กินแต่แกลบเถิด นี่เป็นลักษณะแห่งความเป็นผู้มีอายุยืน.

จบ มุณิกชาดกที่ ๑๐.

จบ กุรุงควรรคที่ ๓.

_________________

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กุรุงคมิคชาดก ๒. กุกกุรชาดก

๓. โภชาชานียชาดก ๔. อาชัญญชาดก

๕. ติตถชาดก ๖. มหิฬามุขชาดก

๗. อภิณหชาดก ๘. นันทิวิสาลชาดก

๙. กัณหชาดก ๑๐. มุณิกชาดก.