๑. ปุจิมันทชาดก เล่ม ๒๗

อุฏฺเฐหิ โจร กึ เสสิ โก อตฺโถ สุปเนน ๔ เต

มา ตํ คเหสุ ๑ ราชาโน คาเม กิพฺพิสการกํ ฯ

๑ ม. เสยฺยชาตกํ ฯ ๒ ม. เสยฺย ฯ ๓ สี. ยุ. วิวรวคฺโค ฯ

๔ สี. สุปิเตน ฯ ยุ. สุปิเนน ฯ

แน่ะโจร ลุกขึ้นเถิด จะมัวนอนอยู่ทำไม ท่านต้องการอะไร ด้วยการนอน ราชบุรุษอย่าจับท่านผู้ทำโจรกรรมอันหยาบช้าทารุณในบ้านเลย.

นนุ ๒ โจรํ คเหสฺสนฺติ คาเม กิพฺพิสการกํ

กึ ตตฺถ ปุจิมนฺทสฺส วเน ชาตสฺส ติฏฺฐโต ฯ

ราชบุรุษทั้งหลายจ้องจับโจรผู้ทำโจรกรรมอันหยาบช้าทารุณในบ้าน ในเรื่องนั้น ธุระอะไรของปุจิมันทเทวดาผู้เกิดอยู่ในป่าเล่า?

น ตฺวํ อสฺสตฺถ ชานาสิ มม โจรสฺส จนฺตรํ

โจรํ คเหตฺวา ราชาโน คาเม กิพฺพิสการกํ

อจฺเจนฺติ ๓ นิมฺพสูลสฺมึ ตสฺมึ เม สงฺกเต มโน ฯ

ดูกรอัสสัตถเทวดา ท่านไม่รู้เหตุที่จะอยู่ร่วมกันไม่ได้ระหว่างเรากับโจรราชบุรุษทั้งหลาย จับโจรผู้ทำโจรกรรมอันหยาบช้าทารุณในบ้านได้แล้วจะเสียบโจรไว้บนหลาวไม้สะเดา ใจของเรารังเกียจในเรื่องนั้น.

สงฺเกยฺย สงฺกิตพฺพานิ รกฺเขยฺยานาคตํ ภยํ

อนาคตภยา ธีโร อุโภ โลเก อเวกฺขตีติ ฯ

ปุจิมนฺทชาตกํ ปฐมํ ฯ

บัณฑิตพึงรังเกียจสิ่งที่ควรรังเกียจ พึงป้องกันภัยที่ยังไม่มาถึงตัว พิจารณาดูโลกทั้ง ๒ เพราะภัยในอนาคต.

จบ ปุจิมันทชาดกที่ ๑.