๑. โสมทัตตชาดก เล่ม ๒๗

อกาสิ โยคฺคํ ธุวมปฺปมตฺโต

สํวจฺฉรํ พีรณตฺถมฺภกสฺมึ

พฺยากาสิ อญฺญํ ๑ ปริสํ วิคยฺห

น นิยฺยโม ตายติ อปฺปปญฺญํ ฯ

ท่านเป็นผู้ไม่ประมาทเป็นนิจ ได้ทำความเพียรอยู่ในป่าช้าชื่อพีรณัตถัมภกะถึงหนึ่งปี ครั้นเข้าประชุมบริษัท กลับกล่าวให้ผิดพลาดไปความเพียร ย่อมป้องกันผู้ปราศจากปัญญาไม่ได้.

ทฺวยํ ยาจนโก ตาต โสมทตฺต นิคจฺฉติ

อลาภํ ธนลาภํ วา เอวํ ธมฺมา หิ ยาจนาติ ฯ

โสมทตฺตชาตกํ ปฐมํ ฯ

๑ สี. ม. สญฺญํ ฯ

ดูกรพ่อโสมทัตต์ บุคคลผู้ขอ ย่อมประสบอาการ ๒ อย่าง คือได้ทรัพย์ ๑ไม่ได้ทรัพย์ ๑ เพราะว่าการขอมีอาการอย่างนี้เป็นธรรมดา.

จบ โสมทัตตชาดกที่ ๑.