๙. ติตติรชาดก เล่ม ๒๗

สุสุขํ วต ชึวามิ ลภามิ เจว ภุญฺชิตุํ

ปริปนฺเถว ติฏฺฐามิ กา นุ ภนฺเต คตี มม ฯ

ข้าพเจ้าเป็นอยู่อย่างนี้สบายหนอ และได้บริโภคอาหารตามชอบใจ แต่ว่าข้าพเจ้าตั้งอยู่ในระหว่างอันตรายแท้ ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ คติของข้าพเจ้าเป็นอย่างไรหนอ?

มโน เจ เต นปฺปณมติ ปกฺขิ ปาปสฺส กมฺมุโน

อวฺยาวฏสฺส ภทฺรสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ ฯ

ดูกรปักษี ถ้าใจของท่านไม่น้อมไปเพื่อกรรมอันเป็นบาป บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ ไม่ขวนขวายกระทำบาปกรรม.

ญาตโก โน นิสินฺโนติ พหุ อาคจฺฉเต ชโน

ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ ตสฺมึ เม สงฺกเต มโน ฯ

๑ ม. เอกรตฺติกิรี ฯ ยุ. เอกภตฺตกิรี ฯ

นกกระทาเป็นอันมากพากันมาด้วยคิดว่า ญาติของเราจับอยู่ นายพรานนกย่อมได้รับกรรม เพราะอาศัยข้าพเจ้า ใจของข้าพเจ้ารังเกียจอยู่ใน

เรื่องนั้น.

น ปฏิจฺจ กมฺมํ ผุสติ มโน เจ นปฺปทุสฺสติ

อปฺโปสฺสุกฺกสฺส ภทฺรสฺส น ปาปมุปลิมฺปตีติ ฯ

ติตฺติรชาตกํ นวมํ ฯ

ถ้าใจของท่านไม่คิดประทุษร้าย กรรมที่นายพรานอาศัยท่านกระทำแล้วก็ไม่ติดท่าน บาปย่อมไม่แปดเปื้อนท่านผู้บริสุทธิ์ มีความขวนขวายน้อย.

จบ ติตติรชาดกที่ ๙.