๑. มาตังคชาดก เล่ม ๒๗

กุโต นุ อาคจฺฉสิ ทุมฺมวาสี ๑

โอตลฺลโก ปํสุปิสาจโกว

สงฺการโจฬํ ปฏิมุญฺจ กณฺเฐ

โก เร ตุวํ โหสิ ๒ อทกฺขิเณยฺโย ฯ

ท่านมีปกตินุ่งห่มไม่สมควร ดุจปีศาจเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นละออง สวมใส่ผ้าขี้ริ้วที่ได้จากกองขยะไว้ที่คอ มาจากไหน ท่านเป็นใคร เป็นผู้ไม่ควรแก่ทักขิณาทานเลย?

อนฺนํ ตวยิทํ ปกตํ ยสสฺสินํ ๓

ตํ ขชฺชเร ภุญฺชเร ปิยฺยเร จ

ชานาสิ มํ ตฺวํ ปรทตฺตูปชีวี ๔

อุตฺติฏฺฐปิณฺฑํ ลภตํ สปาโก ฯ

ข้าวน้ำนี้ท่านจัดไว้เพื่อท่านผู้เรืองยศ พราหมณ์ทั้งหลายย่อมขบเคี้ยวบริโภคและดื่มข้าวน้ำของท่านนั้น ท่านรู้จักข้าพเจ้าว่าเป็นผู้อาศัยโภชนะที่ผู้อื่นให้เลี้ยงชีวิต ถึงคนจัณฑาลก็ขอจงได้ก้อนข้าวบ้างเถิด.

อนฺนํ มมยิทํ ๕ กปตํ พฺราหฺมณานํ

อตฺตตฺถาย สทฺทหโต มมยิทํ ๕

อเปหิ เอตฺโต กิมิธฏฺฐิโตสิ

น มาทิสา ตุยฺหํ ททนฺติ ชมฺม ฯ

ข้าวน้ำของเรานี้ เราจัดไว้เพื่อพราหมณ์ทั้งหลาย ทานวัตถุนี้เราเชื่อว่าย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์แก่ตน ท่านจงหลีกไปเสียจากที่นี้ จะมายืนอยู่ ณ ที่นี้เพื่ออะไร เจ้าคนเลว คนเช่นเราย่อมไม่ให้ทานแก่เจ้า.

ถเล จ นินฺเน จ วปนฺติ พีชํ

อนูปเขตฺเต ผลมาสึสมานา ๖

เอตาย สทฺธาย ททาหิ ทานํ

อปฺเปว อาราธเย ทกฺขิเณยฺเย ฯ

ชนทั้งหลายผู้หวังผลข้าวกล้า ย่อมหว่านพืชลงในที่ดอนบ้าง ในที่ลุ่มบ้างในที่ไม่ลุ่ม ไม่ดอนบ้าง ฉันใด ท่านจงให้ทานแก่ปฏิคาหกทั่วไปด้วยศรัทธา ฉันนั้น เมื่อท่านให้ทานอย่างนี้ ไฉนจะพึงยังทักขิไณยบุคคลให้ยินดีได้เล่า?

เขตฺตานิ มยฺหํ วิทิตานิ โลเก

เยสาหํ พีชานิ ปติฏฺฐเปมิ

เย พฺราหฺมณา ชาติมนฺตูปปนฺนา

ตานีธ เขตฺตานิ สุเปสลานิ ฯ

๑ สี. ยุ. รุมฺมวาสี ฯ ๒ สี. ยุ. โหหิสิ ฯ ๓ ม. - ตเวทํ ปกตํ ยสสฺสิ ฯ

๔ ม. -ปชีวึ ฯ ๕ ม. มเมทํ ฯ ๖ ม. ผลมาสมานา ฯ สี. ยุ. ผลมาสสานา ฯ

เราย่อมตั้งไว้ ซึ่งพืชทั้งหลายในเขตเหล่าใด เขตเหล่านั้นเรารู้แจ้งแล้วในโลก พราหมณ์เหล่าใดสมบูรณ์ด้วยชาติและมนต์ พราหมณ์เหล่านั้นชื่อว่าเป็นเขต มีศีลเป็นที่รักในโลกนี้.

ชาติมโท จ อติมานตา จ

โลโภ จ โทโส จ มโท จ โมโห

เอเต อคุณา เยสุ จ สนฺติ ๑ สพฺเพ

ตานีธ เขตฺตานิ อเปสลานิ ฯ

ชาติมโท จ อติมานิตา จ

โลโภ จ โทโส จ มโท จ โมโห

เอเต อคุณา เยสุ น สนฺติ สพฺเพ

ตานีธ เขตฺตานิ สุเปสลานิ ฯ

ความเมาเพราะชาติ ความดูหมิ่นท่าน โลภะ โทสะ มทะ และโมหะกิเลสทั้งหมดนี้เป็นโทษ ไม่ใช่คุณ มีอยู่ในเขตเหล่าใด เขตเหล่านั้นเป็นเขตไม่มีศีล ไม่เป็นที่รักในโลกนี้ ความเมาเพราะชาติก็ดี ความดูหมิ่นท่าน โลภะ โทสะ มทะ และโมหะ กิเลสทั้งหมดนี้เป็นโทษมิใช่คุณ ไม่มีอยู่ในเขตเหล่าใด เขตเหล่านั้นจัดเป็นเขตมีศีล เป็นที่รักในโลกนี้

กฺวตฺถ ๒ คตา อุปโชติโย จ

อุปชฺฌาโย ๓ อถวา ภณฺฑกุจฺฉิ ๔

อิมสฺส ทณฺฑญฺจ วธญฺจ ทตฺวา

คเล คเหตฺวา คลยาถ ๕ ชมฺมํ ฯ

คนเฝ้าประตูทั้งสาม คือ อุปโชติยะ ๑ อุปัชฌายะ ๑ ภัณฑกุจฉิ ๑ พากันไปเสียที่ไหน ท่านทั้งหลายจงลงอาชญาและฆ่าตีคนจัณฑาลผู้ลามกนี้แล้วลากคอไปเสียให้พ้น.

คิรึ นเขน ขณสิ อโย ทนฺเตภิ ขาทสิ

ชาตเวทํ ปทหสิ โย อิสึ ปริภาสสิ ฯ

ผู้ใดบริภาษฤาษี ผู้นั้นชื่อว่าแกะภูเขาด้วยเล็บ ชื่อว่าเคี้ยวกินก้อนเหล็กด้วยฟัน ชื่อว่าพยายามกลืนกินไฟ.

อิทํ วตฺวาน มาตงฺโค อิสิ สจฺจปรกฺกโม

อนฺตลิกฺขสฺมึ ปกฺกามิ พฺราหฺมณานํ อุทิกฺขตํ ฯ

๑ สี. ยุ. เยสุ วสนฺติ ฯ ๒ ม. เกฺวตฺถ ฯ ๓ สพฺพตฺถ อุปชฺฌาโยติ ทิสฺสติ ฯ

อฏฺฐกถายมฺปน อุปวชฺโฌติ ขายติ ฯ ม. อุปชฺฌาโย จ ฯ ๔ คณฺฑกุจฺฉิ อิติปิ ฯ

๕ ม. ขลยาถ ฯ

ฤาษีชื่อว่ามาตังคะผู้มีสัจจะเป็นเครื่องก้าวไปในเบื้องหน้า ครั้นกล่าวคาถานี้แล้ว เมื่อพราหมณ์ทั้งหลายแลดูอยู่ได้เหาะไปในอากาศ.

อาเวลฺลิตํ ๑ ปิฏฺฐิโต อุตฺตมงฺคํ

พาหุํ ปสาเรติ อกมฺมเนยฺยํ

เสตานิ อกฺขีนิ ยถา มตสฺส

โก เม อิมํ ปุตฺตมกาสิ เอวํ ฯ

ศีรษะของลูกเราบิดกลับไปอยู่เบื้องหลัง แขนเหยีดตรงไม่ไหวติง นัยน์ตาขาวเหมือนคนตาย ใครมาทำบุตรของเราให้เป็นอย่างนี้.

อิธาคมา สมโณ ทุมฺมวาสี

โอตลฺลโก ปํสุปิสาจโกว

สงฺการโจฬํ ปฏิมุญฺจ กณฺเฐ

โส เต อิมํ ปุตฺตมกาสิ เอวํ ฯ

สมณะรูปหนึ่งมีปกตินุ่งห่มไม่สมควร สกปรกดุจปีศาจ เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นละออง สวมใส่ผ้าขี้ริ้วที่ได้จากกองขยะไว้ที่คอ ได้มา ณ ที่นี้สมณะรูปนั้นได้ทำบุตรของท่านให้เป็นอย่างนี้.

กตมํ ทิสํ อคมา ภูริปญฺโญ

อกฺขาถ เม มาณวา เอตมตฺถํ

คนฺตฺวาน ตํ ปฏิกเรมุ อจฺจยํ

อปฺเปว นํ ปุตฺตํ ๒ ลเภมุ ชีวิตํ ฯ

ดูกรมาณพทั้งหลาย สมณะผู้มีปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน ท่านไปทางทิศไหน ท่านทั้งหลายจงบอกเนื้อความนั้นแก่เรา เราจะไปยังสำนักของท่านกระทำคืนโทษนั้นเสีย ไฉนหนอเราจะพึงได้ชีวิตบุตรคืนมา.

เวหายสํ อคมา ภูริปญฺโญ

ปถทฺธุโน ปณฺณรเสว จนฺโท

อปิจาปิ โส ปุริมํ ทิสํ อคจฺฉิ

สจฺจปฺปฏิญฺโญ อิสิ สาธุรูโป ฯ

ฤาษีผู้มีปัญญาเสมอด้วยแผ่นดิน ได้ไปแล้วในอากาศในวันเพ็ญพระจันทร์เต็มดวงท่ามกลางอากาศ แล้วฤาษีผู้มีปฏิญาณในสัจจะ มีคุณธรรมอันดีงามนั้น ท่านไปทางทิศบูรพา.

อาเวลฺลิตํ ปิฏฺฐิโต อุตฺตมงฺคํ

พาหุํ ปสาเรติ อกมฺมเนยฺยํ

เสตานิ อกฺขีนิ ยถา มตสฺส

โก เม อิมํ ปุตฺตมกาสิ เอวํ ฯ

๑ สี. ยุ. อเวฐิตํ ฯ ๒ ม. ปุตฺต ฯ

ศีรษะของลูกเราบิดกลับไปอยู่เบื้องหลัง แขนเหยียดตรงไม่ไหวติงนัยน์ตาขาวเหมือนคนตาย ใครมาทำบุตรของเราให้เป็นอย่างนี้.

ยกฺขา หเว สนฺติ มหานุภาวา

อนฺวาคตา อิสโย สาธุรูปา

เต ทุฏฺฐจิตฺตํ กุปิตํ วิทิตฺวา

ยกฺขา หิ เต ปุตฺตมกํสุ เอวํ ฯ

ยักษ์ทั้งสองตนผู้มีอานุภาพมากมีอยู่แล ยักษ์เหล่านั้นพากันติดตามฤาษีผู้มีคุณธรรมมาแล้ว รู้ว่าบุตรของท่านมีจิตคิดประทุษร้ายโกรธเคืองจึงทำบุตรของท่านให้เป็นอย่างนี้แหละ.

ยกฺขา จ เม ปุตฺตมกํสุ เอวํ

ตฺวญฺเญว เม มา กุทฺโธ พฺรหฺมจารี

ตุเมฺหว ปาเท สรณํ คตาสฺมิ

อนฺวาคตา ปุตฺตโสเกน ภิกฺขุ ฯ

ข้าแต่ภิกษุ ถ้ายักษ์ทั้งหลายได้ทำบุตรของดิฉันให้เป็นอย่างนี้ ขอแต่ท่านผู้เป็นพรหมจารีเท่านั้น อย่าโกรธบุตรของดิฉันเลย ดิฉันขอถึงเท้าของท่านเป็นที่พึ่ง ดิฉันตามมาด้วยความโศกถึงบุตร.

ตเทว หิ เอตรหิ จ มยฺหํ

มโนปโทโส น มมตฺถิ โกจิ

ปุตฺโต จ เต เวทมเทน มตฺโต

อตฺถํ น ชานาติ อธิจฺจ เวเท ฯ

ในคราวที่บุตรของท่านด่าเราก็ดี และเมื่อท่านมาอ้อนวอนอยู่ ณ บัดนี้ก็ดีจิตคิดประทุษร้ายหน่อยหนึ่งมิได้มีแก่เราเลย แต่บุตรของท่านเป็นคนประมาท เพราะความมัวเมาว่าเรียนจบไตรเพท แม้จะเรียนจบไตรเพทแล้ว ก็ยังไม่รู้จักสิ่งที่เป็นประโยชน์.

อทฺธา หเว ภิกฺขุ มุหุตฺตเกน

สมฺมุยฺหเตว ปุริสสฺส สญฺญา

เอกาปราธํ ขม ภูริปญฺญ

น ปณฺฑิตา โกธพลา ภวนฺติ ฯ

ข้าแต่ท่านผู้เป็นภิกษุ ความจำของบุรุษ ย่อมหลงลืมได้โดยครู่เดียวเป็นแน่แท้ ท่านผู้มีปัญญาเสมอแผ่นดิน ขอได้โปรดอดโทษสักครั้งเถิดบัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่เป็นผู้มีความโกรธเป็นกำลัง.

อิทญฺจ มยฺหํ อุตฺติฏฺฐปิณฺฑํ

ตว มณฺฑโพฺย ภุญฺชตุ อปฺปปญฺโญ

ยกฺขา จ เต ปุตฺตํ ๑ น วิเหฐเยยฺยุํ

ปุตฺโต จ เต เหสฺสติ ๑ โส อโรโค ฯ

๑ ม. เต นํ ฯ

มัณฑัพยกุมารบุตรของท่านผู้มีปัญญาน้อย จงบริโภคก้อนข้าวที่เราฉันเหลือนี้เถิด ยักษ์ทั้งหลายจะไม่พึงเบียดเบียนบุตรของท่านเลย และบุตรของท่านจักหายโรคทันที.

มณฺฑพฺย พาโลสิ ปริตฺตปญฺโญ

โย ปุญฺญเขตฺตานมโกวิโทสิ

มหกฺกสาเวสุ ททาสิ ทานํ

กิลิฏฺฐกมฺเมสุ อสญฺญเตสุ ฯ

ชฏา จ เกสา อชินา นิวตฺถา

ชรูทปานํว มุขํ ปรุฬฺหํ

ปชํ อิมํ ปสฺสถ ทุมฺมรูปํ ๒

น ชฏาชินํ ตายเต อปฺปปญฺญํ ฯ

เยสํ ราโค จ โทโส จ อวิชฺชา จ วิราชิตา

ขีณาสวา อรหนฺโต เตสุ ทินฺนํ มหปฺผลนฺติ ฯ

พ่อมัณฑัพยะ เจ้ายังเป็นคนโง่เขลา มีปัญญาน้อย เจ้าเป็นผู้ไม่ฉลาดในเขตบุญทั้งหลาย ได้ให้ทานในหมู่ชนผู้ประกอบด้วยกิเลสดุจน้ำฝาดใหญ่ มีกรรมอันเศร้าหมอง ไม่สำรวม. บรรดาทักขิไณยบุคคลของเจ้าบางพวกเกล้าผมฟูเป็นเซิง นุ่งห่มหนังสือ ปากรกรุงรังไปด้วยหนวดเครา ดังปากบ่อน้ำอันเก่ารกไปด้วยกอหญ้า เจ้าจงดูหมู่ชนที่มีรูปร่างน่าเกลียดนี้ การเกล้าผมฟูเป็นเซิง หาป้องกันคนผู้มีปัญญาน้อยได้ไม่ท่านเหล่าใดสำรอกราคะ โทสะ และอวิชชาแล้ว หรือเป็นพระอรหันต์ผู้มีอาสวะสิ้นแล้ว ทานที่บุคคลถวายในท่านเหล่านั้นย่อมมีผลมาก.

อุปหจฺจ มนํ เมชฺโฌ มาตงฺคสฺมึ ยสสฺสิเน

สปาริสชฺโช อุจฺฉินฺโน เมชฺฌรญฺญํ ตทา อหูติ ๓ ฯ

มาตงฺคชาตกํ ปฐมํ ฯ

พระเจ้าเมชฌะ ได้ประทุษร้ายใจในมาตังคบัณฑิตผู้เรืองยศวงศ์กษัตริย์เมชฌราชพร้อมทั้งบริษัทได้ขาดสูญตั้งแต่นั้นมา.

จบ มาตังคชาดกที่ ๑.