พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · สีลวรรค
๙. อายาจิตภัตตชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในสีลวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๙ อายาจิตภตฺตชาตกํ
๙. อายาจิตภัตตชาดก
ว่าด้วยการเปลื้องตน
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต สีลวรรค อายาจิตภัตตชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
สเจ มุญฺเจ ๑ เปจฺจ มุญฺเจ ๒ มุจฺจมาโน หิ พชฺฌสิ ๓
น เหวํ ธีรา มุจฺจนฺติ มุตฺติ พาลสฺส พนฺธนนฺติ ฯ
อายาจิตภตฺตชาตกํ นวมํ ฯ
ถ้าท่านปรารถนาจะเปลื้องตนให้พ้น ท่านละโลกนี้ไปแล้วก็จะพ้นได้ก็ท่านเปลื้องตนอยู่อย่างนี้ กลับจะติดหนักเข้า เพราะนักปราชญ์หาได้เปลื้องตนด้วยอาการอย่างนี้ไม่ การเปลื้องตนอย่างนี้ เป็นเครื่องติดของคนพาล.
จบ อายาจิตภัตตชาดกที่ ๙.
จบ ๙. อายาจิตภัตตชาดก