พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · กาสาววรรค
๑. กาสาวชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๑–๒๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในกาสาววรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๘ กาสาววคฺโค
๑ กาสาวชาตกํ
๘. กาสาววรรค
๑. กาสาวชาดก
ว่าด้วยผู้ควรนุ่งห่มผ้ากาสาวะ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต กาสาววรรค กาสาวชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
อนิกฺกสาโว กาสาวํ โย วตฺถํ ปริทหิสฺสติ
อเปโต ทมสจฺเจน น โส กาสาวมรหติ ฯ
ผู้ใด ยังมีกิเลสดุจน้ำฝาด ปราศจากทมะและสัจจะ จักนุ่งห่มผ้าย้อมน้ำฝาด ผู้นั้น ย่อมไม่สมควรจะนุ่งห่มผ้าย้อมน้ำฝาดเลย.
โย จ วนฺตกสาวสฺส สีเลสุ สุสมาหิโต
อุเปโต ทมสจฺเจน ส เว กาสาวมรหตีติ ฯ
กาสาวชาตกํ ปฐมํ ฯ
ส่วนผู้ใด คายกิเลสดุจน้ำฝาดแล้ว ตั้งมั่นอยู่ในศีลทั้งหลาย ประกอบด้วยทมะและสัจจะ ผู้นั้นแล ย่อมสมควรจะนุ่งห่มผ้าย้อมน้ำฝาดได้.
จบ กาสาวชาดกที่ ๑.
จบ ๑. กาสาวชาดก