๕. มณิสูกรชาดก เล่ม ๒๗

ทริยา สตฺต วสฺสานิ ตึสมตฺตา วสามเส

หญฺญาม มณิโน อาภํ อิติ โน มนฺติตํ อหุ ฯ

พวกข้าพเจ้าประมาณ ๓๐ ตัว อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วมณี ๗ ปี ได้ปรึกษากันว่า จะช่วยกันกำจัดแสงแก้วมณีให้เศร้าหมอง.

ยาวตา มณิ ฆํสาม ๑ ภิยฺโย โวทายเต มณิ

อิทญฺจิทานิ ปุจฺฉาม กึ กิจฺจํ อิธ มญฺญสิ ฯ

พวกข้าพเจ้าช่วยกันเสียดสีแก้วมณี แก้วมณีกลับมีสีสุกใสขึ้นกว่าเก่าบัดนี้ พวกข้าพเจ้าขอถามท่านถึงเหตุนั้น ท่านย่อมสำคัญกิจในเรื่องนี้อย่างไร?

อยํ มณิ เวฬุริโย อกาโจ วิมโล สุโภ

นาสฺส สกฺกา สิรึ หนฺตุํ อปกฺกมถ สูกราติ ฯ

มณิสูกรชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ดูกรหมูทั้งหลาย แก้วไพฑูรย์นี้ เป็นของแข็ง งามผ่องใส ใครๆ ไม่สามารถจะกำจัดแก้วไพฑูรย์นั้นให้เศร้าหมองได้เลย ท่านทั้งหลายจงพากันหลีกหนีไปอยู่ที่อื่นเสียเถิด.

จบ มณิสูกรชาดกที่ ๕.