๑. อุปาหนชาดก เล่ม ๒๗

ยถาปิ กีตา ปุริสสฺสุปาหนา

สุขสฺส อตฺถาย ทุขํ อุทพฺพเห

ฆมฺมาภิตตฺตา ตลสาว ปีฬิตา

ตสฺเสว ปาเท ปุริสสฺส ขาทเร ฯ

๑ ม. วิลปิ ฯ ๒ สี. ยุ. วิฬยฺหเส ฯ

รองเท้าที่คนซื้อมา เพื่อประโยชน์จะให้สบายเท้า กลับนำเอาความทุกข์มาให้ รองเท้านั้น ถูกแดดเผาบ้าง ถูกพื้นเท้าครูดสีบ้าง ก็กลับกัดเท้าของผู้นั้นนั่นแหละ ฉันใด.

เอวเมว โย ทุกฺกุลิโน อนริโย

ตุมฺหากํ วิชฺชญฺจ สุตญฺจ อาทิย

ตเมว โส ตตฺถ สุเตน ขาทติ

อนริโย วุจฺจตุปาหนูปโมติ ๑ ฯ

อุปาหนชาตกํ ปฐมํ ฯ

ผู้ใด เกิดในตระกูลต่ำ ไม่ใช่อารยชน เรียนวิชาและศิลปะมาจากสำนักอาจารย์ได้แล้ว ผู้นั้น ย่อมฆ่าตนเองด้วยศิลปะที่เรียนมาในสำนักของอาจารย์นั้น ฉันนั้น บุคคลนั้น บัณฑิตเรียกว่า ไม่ใช่อารยชน เปรียบด้วยรองเท้าที่ทำไม่ดี ฉะนั้น.

จบ อุปาหนชาดกที่ ๑.