๒. นัจจชาดก เล่ม ๒๗

รุทํ มนุญฺญํ รุจิรา จ ปิฏฺฐิ

เวฬุริยวณฺณูปฏิภา ๒ จ คีวา

พฺยามมตฺตานิ จ เปกฺขุณานิ

นจฺเจน เต ธีตรํ โน ททามีติ ฯ

นจฺจชาตกํ ทุติยํ ฯ

เสียงของท่านก็เพราะ หลังของท่านก็งาม คอของท่านก็เปรียบดังสีแก้วไพฑูรย์ และหางของท่านก็ยาวตั้งวา เราจะไม่ให้ลูกสาวของเราแก่ท่านด้วยการรำแพนหาง.

จบ นัจจชาดกที่ ๒.