๘. กามนีตชาดก เล่ม ๒๗

ตโย คิรึ อนฺตรํ กามยามิ

ปญฺจาโล ๑ กุรุโย เกกเก จ

ตตุตฺตรึ พฺราหฺมณ กามยามิ

ติกิจฺฉ มํ พฺราหฺมณ กามนีตํ ฯ

เราปรารถนาระหว่างเมืองทั้ง ๓ คือ เมืองปัญจาละ ๑ เมืองกุรุยะ ๑ เมืองเกกกะ ๑ ดูกรท่านพราหมณ์ เราปรารถนาราชสมบัติทั้ง ๓ เมืองนั้นมากกว่าสมบัติที่เราได้แล้วนี้ ดูกรพราหมณ์ ขอให้ท่านช่วยรักษาเราผู้ถูกความใคร่ครอบงำด้วยเถิด.

กณฺหาหิ ทฏฺฐสฺส กโรนฺติ เหเก

อมนุสฺสวิฏฺฐสฺส ๒ กโรนฺติ ปณฺฑิตา

น กามนีตสฺส กโรติ โกจิ

โอกฺกนฺตสุกฺกสฺส หิ กา ติกิจฺฉาติ ฯ

กามนีตชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ สี. ม. ปญฺจาลา ฯ ๒ สี. ยุ. อมนุสฺสวทฺธสฺส ฯ ม. อมนุสฺสปวิฏฺฐสฺส ฯ

อันที่จริง เมื่อบุคคลถูกงูเห่ากัด หมอบางคนก็รักษาได้ อนึ่ง บุคคลถูกผีเข้าสิง หมอผู้ฉลาดก็ไล่ออกได้ แต่บุคคลถูกความใคร่ครอบงำแล้วใครๆ ก็รักษาไม่หาย เพราะว่า เมื่อบุคคลล่วงเลยธรรมขาวเสียแล้วจะรักษาได้อย่างไร?

จบ กามนีตชาดกที่ ๘.