๒. สุนขชาดก เล่ม ๒๗

พาโล วตายํ สุนโข โย วรตฺตํ น ขาทติ

พนฺธนา จ ปโมเจยฺย ๑ อสิโตว ๒ ฆรํ วเช ฯ

สุนัขตัวใด ไม่กัดเชือกหนังให้ขาด สุนัขตัวนั้น โง่เขลามาก สุนัขควรจะเปลื้องตนเสียจากเครื่องผูก กินเชือกหนังเสียให้อิ่ม แล้วจึงค่อยกลับไปยังที่อยู่ของตน.

อฏฺฐิตํ เม มนสฺมึ เม อโถ เม หทเย กตํ

กาลญฺจ ปฏิกงฺขามิ ยาว ปสุปตุชฺชโนติ ๓ ฯ

สุนขชาตกํ ทุติยํ ฯ

คำที่ท่านกล่าวนี้ฝังอยู่ในหัวใจของข้าพเจ้า อนึ่ง ข้าพเจ้ายังได้จำไว้ในใจแล้ว ข้าพเจ้าจะรอเวลาจนกว่าคนจะหลับ.

จบ สุนขชาดกที่ ๒.