๕. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗

อวธิ วต อตฺตานํ กจฺฉโปว ปพฺยาหรํ ๑

สุคฺคหิตสฺมึ กฏฺฐสฺมึ วาจาย สกิยา วธิ ฯ

เต่าพออ้าปากจะพูด ได้ฆ่าตนเองแล้วหนอ เมื่อตนคาบท่อนไม้ไว้ดีแล้วก็ฆ่าตนเสียด้วยวาจาของตนเอง.

เอตมฺปิ ทิสฺวา นรวีรเสฏฺฐ

วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ

ปสฺสสิ พหุภาเณน กจฺฉปํ พฺยสนํ คตนฺติ ฯ

กจฺฉปชาตกํ ปญฺจมํ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐสุดในหมู่นรชน บุรุษผู้เป็นบัณฑิตเห็นเหตุอันนี้แล้ว ควรเปล่งแต่วาจาที่ดี ไม่ควรเปล่งวาจานั้นให้ล่วงเวลาไปขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรเต่าตัวถึงความพินาศเพราะพูดมาก.

จบ กัจฉปชาดกที่ ๕.