๑. กุสนาฬิชาดก เล่ม ๒๗

กเร สริกฺโข อถวาปิ เสฏฺโฐ

นิหีนโก วาปิ กเรยฺย เอโก

กเรยฺยุเมเต ๑ พฺยสเน อุตฺตมตฺถํ

ยถา อหํ กุสนาฬิ รุจายนฺติ ฯ

กุสนาฬิชาตกํ ปฐมํ ฯ

___________

๑ สี. ยุ. กเรยฺยุํ เต ฯ

บุคคลผู้เสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน หรือเลวกว่ากัน พึงกระทำมิตรธรรมเถิด เพราะมิตรเหล่านั้น เมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น ก็พึงทำประโยชน์อันอุดมให้ได้ ดุจเราผู้เป็นรุกขเทวดาและกุสนาฬิเทวดา คบหาเป็นมิตรกัน ฉะนั้น.

จบ กุสนาฬิชาดกที่ ๑.