๒. รถลัฏฐิชาดก เล่ม ๒๗

อปิ หนฺตฺวา หโต พฺรูติ เชตฺวา ชิโตติ ภาสติ

ปุพฺพมกฺขายิโน ๑ ราช เอตทตฺถุํ ๒ น สทฺทเห ฯ

๑ ม. โกกิลชาตกํ ฯ ๒ ม. โกกิลายิว ฯ ๓ ม. หลาหลามิว ฯ ๔ ม. นิกฏฺเฐ ฯ

๕ ม. วา ฯ ๖ ม. อุรคามิวาติ ฯ

ข้าแต่พระราชา บุคคลทำร้ายตนเอง กลับกล่าวหาว่า คนอื่นทำร้าย ดังนี้ก็มีโกงเขาแล้ว กลับกล่าวหาว่า เขาโกง ดังนี้ก็มี ไม่ควรเชื่อคำของโจทก์ฝ่ายเดียว.

ตสฺมา ปณฺฑิตชาติโย สุเณยฺย อิตรสฺสปิ

อุภินฺนํ วจนํ สุตฺวา ยถา ธมฺโม ตถา กเร ฯ

เพราะฉะนั้น บุคคลผู้เป็นเชื้อชาติบัณฑิต ควรฟังคำแม้ของฝ่ายจำเลยเมื่อฟังคำของโจทก์และจำเลยทั้งสองฝ่ายแล้ว พึงปฏิบัติตามธรรม.

อลโส คิหี กามโภคี น สาธุ

อสญฺญโต ปพฺพชิโต น สาธุ

ราชา น สาธุ อนิสมฺมการี

โย ปณฺฑิโต โกธโน ตํ น สาธุ ฯ

คฤหัสถ์ผู้บริโภคกามคุณ เกียจคร้าน ไม่ดี บรรพชิตผู้ไม่สำรวม ไม่งามพระเจ้าแผ่นดินไม่ทรงใคร่ครวญก่อนแล้วทำไป ไม่งาม บัณฑิตมีความโกรธเป็นเจ้าเรือน ก็ไม่งาม.

นิสมฺม ขตฺติโย กยิรา นานิสมฺม ทิสมฺปติ

นิสมฺมการิโน รญฺโญ ๓ ยโส กิตฺตี จ วฑฺฒตีติ ฯ

รถลฏฺฐิชาตกํ ทุติยํ ฯ

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นเจ้าแห่งทิศ พระมหากษัตริย์ทรงใคร่ครวญเสียก่อนแล้วจึงปฏิบัติ ไม่ทรงใคร่ครวญเสียก่อน ไม่ควรปฏิบัติ อิสริยยศบริวารยศ และเกียรติคุณของพระเจ้าแผ่นดินผู้ทรงใคร่ครวญแล้วจึงทรงปฏิบัติ ย่อมมีแต่เจริญขึ้น.

จบ รถลัฏฐิชาดกที่ ๒.