พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุสนาฬิวรรค
๕. กฏาหกชาดก เล่ม ๒๗
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในกุสนาฬิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๕ กฏาหกชาตกํ
๕. กฏาหกชาดก
ว่าด้วยคนขี้โอ่
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุสนาฬิวรรค กฏาหกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
พหุมฺปิ โส วิกตฺเถยฺย อญฺญํ ชนปทํ คโต
อนฺวาคนฺตฺวาน ทูเสยฺย ภุญฺช โภเค กฏาหกาติ ฯ
กฏาหกชาตกํ ปญฺจมํ ฯ
๑ สี. ยุ. ททิมฺปยํ ฯ
ฉบับหลวง
ผู้ใดไปสู่ชนบทอื่น ผู้นั้นพึงกล่าวอวดแม้มากมาย ดูกรกฏหกะเจ้าของเงินจะติดตามมาประทุษร้ายเอา เชิญท่านบริโภคอาหารเสียเถิด.
จบ กฏาหกชาดกที่ ๕.
จบ ๕. กฏาหกชาดก