arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุรุงควรรค

๖. มหิฬามุขชาดก เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในกุรุงควรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๖ มหิฬามุขชาตกํ

๖. มหิฬามุขชาดก

ว่าด้วยการเสี้ยมสอน

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุรุงควรรค มหิฬามุขชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

บาลี (สยามรัฐ)

ปุราณโจราน วโจ นิสมฺม

มหิฬามุโข โปถยมานุจาริ ๑

สุสญฺญตานํ หิ วโจ นิสมฺม

คชุตฺตโม สพฺพคุเณสุ อฏฺฐาติ ฯ

มหิฬามุขชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ฉบับหลวง

พระยาช้างชื่อมหิฬามุข ได้เที่ยวทุบตีคน เพราะได้พึงฟังคำของพวกโจรมาก่อน พระยาช้างผู้เชือกอุดมตั้งอยู่ในคุณทั้งปวง ก็เพราะได้ฟังคำของท่านผู้สำรวมดีแล้ว.

จบ มหิฬามุขชาดกที่ ๖.

จบ ๖. มหิฬามุขชาดก