๖. พรหาฉัตตชาดก เล่ม ๒๗

ติณํ ติณนฺติ ลปสิ โก นุ เต ติณมาหริ

กินฺนุ เต ติณกิจฺจตฺถิ ติณเมว ปภาสติ ฯ

๑ ม. โกตฺถูว ฯ สี. โกฏฺฐูว ฯ

พระองค์ตรัสเพ้ออยู่ว่า หญ้าๆ ใครหนอ นำเอาหญ้ามาถวายพระองค์พระองค์มีกิจด้วยหญ้าหรือหนอ พระองค์จึงตรัสถึงแต่หญ้าเท่านั้น?

อิธาคมา พฺรหฺมจารี พฺรหาฉตฺโต พหุสฺสุโต

โส เม สพฺพํ สมาทาย ติณํ นิกฺขิปฺป คจฺฉติ ฯ

ฉัตตฤาษีผู้มีร่างกายสูงใหญ่ เป็นพรหมจารี เป็นพหูสูต มาอยู่ ณ ที่นี้เขาลักเอาทรัพย์ของเราจนหมดสิ้นแล้ว ยังใส่หญ้าไว้ในตุ่มแล้วหนีไป.

เอเวตํ โหติ กตฺตพฺพํ อปฺเปน พหุมิจฺฉตา

สพฺพํ สกสฺส อาทานํ อนาทานํ ติณสฺส จ

ติณสฺส จาฏีสุ คโต ตตฺถ กา ปริเทวนา ๑ ฯ

การถือเอาทรัพย์ของตนไปหมด และการไม่ถือเอาหญ้า เป็นกิจที่ผู้ปรารถนาของน้อยแลกเอาของมาก พึงกระทำอย่างนั้น ฉัตตฤาษีใส่หญ้าไว้ในตุ่มหนีไปแล้ว การปริเวทนาเพราะเรื่องนั้น จะมีประโยชน์อะไร.

สีลวนฺโต น กุพฺพนฺติ พาโล สีลานิ กุพฺพติ

อนิจฺจสีลํ ทุสฺสีลฺยํ ๒ กึ ปณฺฑิจฺจํ กริสฺสตีติ ฯ

พฺรหาฉตฺตชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

ผู้มีศีลทั้งหลาย ย่อมไม่ทำอย่างนั้น คนพาล ย่อมกระทำอนาจารอย่างนี้ความเป็นบัณฑิตจักทำคนทุศีล มีศีลไม่ยั่งยืน ให้เป็นคนอย่างไร?

จบ พรหาฉัตตชาดกที่ ๖.