๘. กณเวรชาดก เล่ม ๒๗

ยนฺตํ วสนฺตสมเย กณเวเรสุ ภาณุสุ

สามํ พาหาย ปีเฬสิ สา ตํ อาโรคฺยมพฺรวิ ฯ

ท่านกอดรัดนางสามาด้วยแขน ที่กอชบามีสีแดงในวสันตฤดู เธอได้สั่งความไม่มีโรคมาถึงท่าน.

อมฺโภ น กิร สทฺเธยฺยํ ยํ วาโต ปพฺพตํ วเห

ปพฺพตญฺเจ วเห วาโต สพฺพมฺปิ ปฐวึ วเห

ยตฺถ สามา กาลกตา สามํ อาโรคฺยมพฺรวิ ฯ

ดูกรท่านผู้เจริญ ได้ยินว่า ลมพึงพัดภูเขาไป ใครๆ คงไม่เชื่อถือ ถ้าลมจะพึงพัดเอาภูเขาไปได้ แม้แผ่นดินทั้งหมดก็พัดเอาไปได้ เพราะเหตุไร นางสามาตายแล้วจึงสั่งความไม่มีโรคมาถึงเราได้?

น เจว สา กาลกตา น จ สา อญฺญมิจฺฉติ

เอกภตฺตา ๑ กิร สามา ตเมว อภิกงฺขติ ฯ

นางสามานั้นยังไม่ตาย และไม่ปรารถนาชายอื่น ได้ยินว่า นางจะมีผัวเดียว ยังหวังเฉพาะท่านอยู่เท่านั้น.

อสนฺถุตํ มํ จิรสนฺถุเตน

นิมินิ สามา อธุวํ ธุเวน

มยาปิ สามา นิมิเนยฺย อญฺญํ

อิโต อหํ ทูรตรํ คมิสฺสนฺติ ฯ

กณเวรชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ

นางสามาได้เปลี่ยนเราผู้ไม่เคยสนิทสนม กับสามีที่เคยสนิทสนมมานานเปลี่ยนเราผู้ยังไม่ทันได้ร่วมรัก กับสามีผู้เคยร่วมรักมาแล้ว นางสามาพึงเปลี่ยนผู้อื่นกับเราอีก เราจักหนีจากที่นี้ไปเสียให้ไกล.

จบ กณเวรชาดกที่ ๘.