๖. กากชาดก เล่ม ๒๗

อปิ นุ หนุกา สนฺตา มุขญฺจ ปริสุสฺสติ ฯ

โอรมาม น ปาเรม ปูรเตว มโหทธีติ ฯ

กากชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ

เออก็คางของเราเมื่อยล้าแล้ว และปากของเราก็ซูบซีด เราพากันเลิกเถอะ อย่าวิดเลย เพราะมหาสมุทรก็ยังเต็มอยู่ตามเดิม.

จบ กากชาดกที่ ๖.