๑๐. วิสัยหชาดก เล่ม ๒๗

อทาสิ ทานานิ ปุเร วิสยฺห

ททโต จ เต ขยธมฺโม อโหสิ

อิโต ปรญฺเจ น ทเทยฺย ทานํ

ติฏฺเฐยฺยุํ เต สํยมนฺตสฺส โภคา ฯ

ดูกรพ่อวิสัยหะ แต่ก่อนท่านได้ให้ทาน ก็เมื่อท่านให้อยู่อย่างนั้น ความเสื่อมได้มีแก่ท่านแล้ว ต่อแต่นี้ไป ถ้าท่านจักไม่ให้ทาน เมื่อท่านไม่ให้ทาน โภคะทั้งหลายก็คงกลับมีอยู่ตามเดิม.

อนริยมริเยน สหสฺสเนตฺต

สุทุคฺคเตนาปิ อกิจฺจมาหุ

มา โว ธนํ ตํ อหุ วา ชนินฺท ๑

ยํ โภคเหตุ วิชเหมุ สทฺธํ ฯ

ข้าแต่ท้าวสหัสสเนตร พระอริยะทั้งหลายท่านกล่าวถึงบาปกรรมว่า อันอารยชนถึงจะเป็นคนยากจนเข็ญใจก็ไม่ควรทำ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมทวยเทพข้าพระบาทจะพึงเลิกศรัทธาเพราะเหตุการบริโภคทรัพย์อันใด ทรัพย์อันนั้น อย่าได้มีเลย.

เยน เอโก รโถ ยาติ ยาติ เตน ปโร ๒ รโถ

โปราณํ นิหิตํ วตฺตํ วตฺตตญฺเญว วาสว ๓ ฯ

๑ ม. อหุ เทวราช ฯ ๒ ม. เตนาปโร ฯ ๓ สี. โปราณํ นิหิตํ วฑฺฒํ

วฑฺฒตญฺเญว วาสว ฯ

รถคันหนึ่งแล่นไปทางใด รถคันอื่นก็แล่นไปทางนั้น ข้าแต่ท้าววาสวะวัตรที่ข้าพระบาทบำเพ็ญมาแล้วแต่ครั้งก่อน ขอจงเป็นไปเหมือนอย่างนั้นเถิด.

ยทิ เหสฺสติ ทสฺสาม อสนฺเต กึ ททามฺหเส

เอวํ ภูตาปิ ทสฺสาม มา ทานํ ปมทามฺหเสติ ฯ

วิสยฺหชาตกํ ทสมํ ฯ

โกกิลวคฺโค จตุตฺโถ ฯ

___________

ตสฺสุทฺทานํ

อติเวลํ ปภาสติ ๑ ชินวโร

วนมชฺเฌ รเถสภ ชิมฺหคโม

อถ ชมฺพุ ติณาสนปีฐวรํ

อถ ตณฺฑุลํ โมร วิสยฺห ทส ฯ

ถ้ายังมียังเป็นอยู่ ข้าพระบาทก็จะให้ เมื่อไม่มีไม่เป็น จะให้ได้อย่างไรแม้ถึงจะเป็นอย่างนี้แล้วก็ตาม ก็จะต้องให้ เพราะข้าพระบาทจะลืมทานเสียไม่ได้.

จบ วิสัยหชาดกที่ ๑๐.

จบ โกกิลวรรคที่ ๔.

_________________

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. โกกาลิกชาดก ๒. รถลัฏฐิชาดก

๓. โคธชาดก ๔. ราโชวาทชาดก

๕. ชัมพุกชาดก ๖. พรหาฉัตตชาดก

๗. ปีฐชาดก ๘. ถุสชาดก

๙. พาเวรุชาดก ๑๐. วิสัยหชาดก.